ماه فوریه ۲۰۲۶ با افزایش بیسابقه اعدامها، سرکوب وحشیانه مخالفان و ادامه استفاده سیستماتیک از شکنجه و بازداشتهای خودسرانه توسط رژیم آخوندی همراه بوده است. اتکای مداوم رژیم به مجازات اعدام به عنوان ابزاری برای سرکوب سیاسی و ایجاد وحشت به سطوح هشداردهندهای رسیده.
تشدید اعدامها در سراسر ایران
ماشین اعدام رژیم ایران، عملیات خود را در ماه فوریه تشدید کرد و جان دستکم ۳۰۷ نفر را در ۳۱ استان و ۶۵ شهر گرفت. این رقم وحشتناک شامل اعدام ۵زن است که به چوبههای دار سپرده شدند. مقیاس اعدامها در این دوره نسبت به سالهای گذشته افزایش چشمگیری داشته و بیش از ۴ برابر مجموع اعدامهای ثبتشده در بهمن ۱۴۰۳ (۷۶ اعدام)، ۸.۵ برابر بهمن ۱۴۰۲ (۳۶ اعدام) و حدود ۷ برابر بهمن ۱۴۰۱ (۴۴ اعدام) بوده است. این روند نگرانکننده، تلاش مذبوحانه رژیم برای حفظ قدرت از طریق خشونت و ارعاب محض را نشان میدهد.
استانهایی که بیشترین آسیب را از این موج اعدامها دیدند عبارتند از خراسان رضوی با ۴۲ اعدام، لرستان با ۲۶، خوزستان با ۲۲، اصفهان با ۲۰، فارس و کرمان هر کدام با ۱۷ و مازندران با ۱۶ اعدام. این آمار نشاندهنده گستردگی اقدامات تنبیهی رژیم است که افراد را در مناطق جغرافیایی مختلف هدف قرار میدهد.
این آمار نگرانکننده نشاندهنده رژیمی است که خشونت و مرگ دولتی را به عنوان ابزارهای اصلی حکمرانی عادیسازی کرده است.
تعداد اعدامهای ثبتشده در ژانویه ۲۰۲۶ برای چهارمین ماه متوالی از ۳۰۰ نفر فراتر رفت و به ۳۴۱ نفر رسید. اعدامهای ثبتشده در اکتبر، نوامبر و دسامبر ۲۰۲۵ به ترتیب ۲۷۹، ۳۳۶ و ۳۷۶ نفر بود که نشاندهنده روند ثابت و صعودی کشتارهای دولتی است.
گاهشمار اعدامها در فوریه ۲۰۲۶
ماه فوریه شاهد اعدامهای جمعی متعددی بود که با بیتفاوتی بیرحمانه نسبت به جان انسانها انجام شد. جزئیات گزارششده اعدامها به شرح زیر است:
یکشنبه، ۱ فوریه: ۱۱ قربانی توسط ماشین کشتار رژیم به کام مرگ کشیده شدند. افراد شناساییشده شامل مصطفی میناوند (سمنان)، حکمت دریایی (بندرعباس)، پیمان شیری (تبریز)، سجاد دوستی (نوشهر)، امین نصیری (سنندج)، محمدعلی مریدان (بروجرد)، فردین کلامی (قم)، بهروز حضرتی (اردبیل)، ناصر حسینی (قزوین)، منوچهر مهرابی (نائین) و شهریار فراهانی (اراک) بودند.
دوشنبه، ۲ فوریه: ۱۰ زندانی اعدام شدند. اسامی شامل آرمان کوشکی (نوشهر)، ستار خلوتنژاد (اصفهان)، شریف مردانپور (کرمان)، سهراب رفعتی (ساوه)، یاشار رضایی (کاشان)، مهدی پوشهباز (زنجان)، محمد جامع شورانی (دورود)، آریان شوخی (قائمشهر)، باقر محبی (نیشابور) و حسین نجار (گرگان) بود.
سهشنبه، ۳ فوریه: ۲۲ زندانی به دار آویخته شدند. از جمله آنها فرهاد و احمد حیدری (زندان قزلحصار کرج)، فرهاد کریمزاده و بیوک نامورزاده (تبریز)، علی محمدپور (قوچان)، و ناصر شاهمرادی و احمد برهانی (گرگان) بودند. علاوه بر این، ۱۵ زندانی دیگر به دار آویخته شدند که شامل خلیل همتی (شیراز)، پویا لاشانی (سبزوار)، مرادبیگ حقیقت (بیرجند)، یک زندانی (بم)، اسحاق میری (جیرفت)، کوروش نایری (یزد)، مجید سهرابی (ملایر)، هیرمان صدری (مهاباد)، علی حقیقتدوست (لاهیجان)، طهماسب مهرجو (خواف)، افشین مالکی (ایلام)، هدایت میرزایی (برازجان)، بهرام بنیاسد (اهواز)، ایوب لشکری (رشت) و سعید روحانی (سیرجان) بودند.
چهارشنبه، ۴ فوریه: ۱۸ زندانی اعدام شدند. قربانیان شناساییشده شامل جعفر شهری (گناباد)، خانمراد عزیزی (تایباد)، هومن مؤمنی (اسفراین)، یک زندانی به نام مرادحسین (کاشمر)، امیرحسین نوروزی (فردوس)، مسلم الماسی (ساری)، حامد نیکتاج (ماهشهر)، ایوب مشهدی (بجنورد)، شروین یاری (بهبهان)، کوشا مرادی (بوکان)، پرهام فردوسی (شهرکرد)، محرم عبدی (بوشهر)، اسکندر پشتکار (مشهد)، حجت منصوری (چابهار)، فریبرز مهری (دامغان)، حسن علاییبخش (۲۸ ساله)، بختیار شهابی و ایرج مصطفوی (گرگان) بودند.
شنبه، ۷ فوریه: ۱۶ زندانی اعدام شدند. این افراد شامل علی میردار (۳۲ ساله) (گرگان)، ابوالفضل نقوی (همدان)، مراد ساحلی (زاهدان)، محمدعلی سعیدیلو (نهاوند)، بهزاد مشایخی (یاسوج)، سوشا مرادی (کرمانشاه)، علی سرلک آباد (الیگودرز)، جعفر فریادی (دزفول)، آوین سرخی (سنندج)، فرهاد شیخی (کرج)، بابک امرایی (۲۵ ساله)، محمدقاسم امرایی، علی فضاخوشنشین و سه زندانی بینام دیگر (خرمآباد) بودند.
یکشنبه، ۸ فوریه: ۱۲ زندانی به چوبههای دار سپرده شدند. از جمله آنها ناصر ایوازی (۳۰ ساله) و امرالله سجادی (۲۷ ساله) (اهواز)؛ حمید کاریابی (نائین)؛ دانیال عبدی (قم)؛ پارسا تقیزاده (قزوین)؛ یونس باقری (تبریز)؛ نظام تاجیک (بندرعباس)؛ رحمان نجفی (اراک)؛ شاهمیرزا قائدرحیمی (بروجرد)؛ عباس خردبین (سمنان)؛ مهدی جعفریان (اردبیل) و خالد حسینی (نوشهر) بودند.
دوشنبه، ۹ فوریه: ۱۰ زندانی، از جمله یک زن به نام شهلا دولتآبادی، اعدام شدند. قربانیان شناساییشده دیگر شامل سیدعلی کلامی (کاشان)، کیوان اکبری (اصفهان)، هوشنگ شوخی (ساوه)، کریم جوادی (زنجان)، محسن رضایی (دورود)، عابدین احمدی (نیشابور)، محمد زالیتبار (گرگان)، روزبه امانتدوست (قوچان) و شایان توجیهی (قائمشهر) بودند. علاوه بر این، سه زندانی دیگر، مجتبی امینی (نیشابور)، علی دوتلب و محمد شاهرشیدی، بین ۹ و ۱۰ فوریه در زندان قزلحصار اعدام شدند (که مجموع اعدامهای ۹ و ۱۰ فوریه را به ۳۴ نفر میرساند).
سهشنبه، ۱۰ فوریه: ۲۱ زندانی اعدام شدند. قربانیان شامل کاظم فرجینژاد و طاها شیرزاد (ساری)، پیروز پروانی (و دو زندانی بینام دیگر) (شیراز)، رجبعلی آرای (سبزوار)، افشین قنبری (یزد)، ایوب صرفی (خواف)، محمود نیازی (لاهیجان)، یدالله مختاری (سیرجان)، مجتبی بارانی (رشت)، علی بازرگان (چابهار)، مهرشاد علینیا (دامغان)، امین ترکمان (ملایر)، تقی زالپور (مهاباد)، مراد جهرمی (جیرفت)، جواد نجار (اهواز)، سینا مالکی (برازجان)، محمد کرم جعفری (ایلام)، فریبرز سلجوقی (بم) و غلام حسنی (بیرجند) بودند.
پنجشنبه، ۱۲ فوریه: ۱۲ زندانی اعدام شدند. اسامی آنها شامل حسن کمرهای (گناباد)، رضا براتی (کاشمر)، درویشعلی امامی (مشهد)، محمدرضا عبدالهی (ساری)، پیمان خانی (فردوس)، پنجعلی ابراهیمی (ماهشهر)، یک زندانی به نام آقاپور (بجنورد)، امیرحسین قدمی (بهبهان)، کیارش لشگری (بوکان)، کیهان روزی (اسفراین)، سعید آدینه (شهرکرد) و آرش داوری (بوشهر) بود.
شنبه، ۱۴ فوریه: ۱۶ زندانی اعدام شدند. قربانیان شناساییشده شامل ولیالله عبدالولی (دزفول)، آریو مقدم (کرج)، توماج چگنی (خرمآباد)، گودرز مخبر (سنندج)، یک زندانی (زاهدان)، قربان موسیوند (نهاوند)، موسی نجاتپور (همدان)، خیدان احمدی (کرمانشاه)، کرمشاه ساکی (الیگودرز)، پوریا شفیعی (یاسوج)، سلمان محمدی (ایرانشهر)، چهار زندانی (ارومیه) و کریم گرایی (تایباد) بودند.
یکشنبه، ۱۵ فوریه: ۱۵ زندانی، از جمله یک زندانی زن به نام عصمت نجفی، اعدام شدند. قربانیان مرد شناساییشده شامل ساسان پازوکی (سمنان)، فرزاد فضلی و داوود غفوری (قم)، رضا کرمی (دورود)، مصطفی چشمی (قزوین)، حسن دوستی (تبریز)، فرود خلیلی (و یک زندانی بینام دیگر) (اراک)، علی نوری (نائین)، علیاشرف رحمتی (بروجرد)، سهراب دایی (اردبیل)، امیرحسین خانمحمدی (بندرعباس)، سیروس علیزاده (نوشهر) و اصغر اسماعیلی (شیراز) بودند.
دوشنبه، ۱۶ فوریه: ۱۵ زندانی، از جمله یک زندانی زن به نام مینا نصیرپور، اعدام شدند. قربانیان شناساییشده دیگر شامل صادق منافی (تبریز)، رضا کرمی (دورود)، وحید براتی (ساوه)، سجاد مشکینی (زنجان)، یک زندانی به نام بیگی (دورود)، ملا شیخی (نیشابور)، محمد رودباری (قائمشهر)، خسرو رفیعی (قوچان)، علی موسوی (و دو زندانی بینام دیگر) (اصفهان)، رضا حاتمزاده (کاشان)، کوروش عزیزی (کرمان) و جمال حسینی (گرگان) بودند.
سهشنبه، ۱۷ فوریه: ۱۶ زندانی اعدام شدند. در حالی که ۱۲ نفر از این اسامی قبلاً اعلام شده بود، گزارشهای جدید اعدام رسول خانی و محسن سعیدی (شیراز)، و همچنین رضا بیغم و یک زندانی بینام دیگر (مشهد) را تأیید کردند.
چهارشنبه، ۱۸ فوریه: ۱۳ زندانی اعدام شدند. این قربانیان شامل خشایار میری (زندان قزلحصار کرج)، دوشنبه تاجیک (چابهار)، خدایار جهانتیغ (کاشمر)، مرتضی افراشته (مشهد)، جلیل شمسی (دامغان)، صفا رجبیان (گناباد)، عماد زیدی (بوشهر)، یاسر قاسمی (شهرکرد)، مجتبی افشار و سجاد احمدی (ملایر)، میثم رئوفی (سبزوار)، محمد توکلی (مهاباد) و اسماعیل کلهری (لاهیجان) بودند.
پنجشنبه، ۱۹ فوریه: دستکم ۱۰ زندانی اعدام شدند (همزمان با اولین روز ماه رمضان). قربانیان شامل مختار عزیزیان (بجنورد)، یک زندانی (تایباد)، رحیم مشایخی (فردوس)، میلاد قائدی (ماهشهر)، علیجعفر صادقی (بهبهان)، فایز بابایی (بوکان)، مهرشاد پنجهای (ساری)، رحمان عمرانی (اسفراین)، حسن امانی/نارویی (سرخس) و جواد زارع/کشانی (تربت حیدریه) بودند.
قتل فراقضایی در بازداشتگاه
فراتر از اعدامهای رسمی، رژیم جنایت هولناک دیگری را مرتکب شد: قتل نیما جعفری، کارگر ۲۲ ساله، در بازداشتگاه اداره اطلاعات بندرعباس. وی روز جمعه ۶ فوریه دستگیر شد و جسدش در ۱۲ فوریه به خانوادهاش تحویل داده شد و مقامات به دروغ ادعای خودکشی کردند. گزارش شده که خانواده او برای عدم اطلاعرسانی در مورد قتل نیما تهدید شدهاند، تاکتیکی رایج برای سرکوب اطلاعات در مورد خشونت دولتی و قتلهای فراقضایی در مراکز بازداشت.
کارزار «سهشنبههای نه به اعدام»
در نمایشی قدرتمند از نافرمانی مدنی و مقاومت، کارزار «سهشنبههای نه به اعدام» در ۳ مارس ۲۰۲۶، به صدودهمین هفته متوالی خود رسید و از یک اعتصاب غذای محلی در زندان به یک جنبش تودهای عظیم تبدیل شد. علیرغم قطعی شدید اینترنت که توسط دولت برای خفه کردن جریان اطلاعات طراحی شده بود، گزارشها و تصاویر قاچاق شده از دهها شهر ایران نشان میدهد که «نه به اعدام» به یک شعار اصلی برای موج جدیدی از نافرمانی در سراسر کشور تبدیل شده است. این تشدید پس از خیزشهای پرتلاطم ژانویه ۲۰۲۶ صورت میگیرد و بازتابدهنده این باور فزاینده در میان اعضای کمپین است که دوران رهبری فعلی به پایان قطعی خود نزدیک میشود.
شرکتکنندگان در این کمپین تغییر عمیقی را در چشمانداز سیاسی ایران بیان کردند و اعلام داشتند که خبر مرگ ولی فقیه، علی خامنهای، «آغاز پایان رژیم شوم ولایت فقیه و دروازه ورود به دموکراسی» است. آنها تأکید کردند که راه ایران به سوی آزادی توسط مردم خود، فارغ از دخالت خارجی، محقق خواهد شد و به دیکتاتوریهای گذشته باز نخواهد گشت.
در میان درگیریهای نظامی جاری و نگرانیها در مورد امنیت بازداشتشدگان، بهویژه پس از گزارش حمله موشکی در نزدیکی زندان اوین، اعضای کمپین همبستگی عمیق خود را با مردم ایران ابراز کردند. آنها خواستههای حقوقی فوری، بهویژه برای اجرای فوری قطعنامه ۲۱۱، را مطرح کردند. این پروتکل اضطراری، که برای سناریوهای زمان جنگ حیاتی است، موارد زیر را الزامی میکند:
- تبدیل فوری قرارهای بازداشت به وثیقه.
- اعطای آزادی مشروط یا مرخصی موقت برای حفاظت از جان بازداشتشدگان.
- تخلیه فوری زندانیان از مناطق پرخطر درگیری.
زندانیان هشدار دادند که «ماشین کشتار» رژیم کند نشده است و به بیش از ۶۵ اعدام انجامشده تنها از ۲۰ فوریه اشاره کردند. این امر نشاندهنده استفاده مداوم رژیم از اعدامها حتی در میان بحرانهای داخلی و خارجی است.
این کمپین بقا و گسترش خود را مدیون تلاشهای بیوقفه خانوادههای اعدامشدگان و مادران «دادخواه» دانست. این خانوادهها با تبدیل غم شخصی به مطالبه عمومی برای عدالت، اطمینان حاصل کردهاند که این کمپین به یک جریان اجتماعی قدرتمند تبدیل شود که ۵۶ زندان در سراسر کشور را در بر میگیرد. زندانیان در صدودهمین هفته سخنرانی خود را با پیامی از عزم راسخ به پایان رساندند: “سکوت جایز نیست… ما از زندان، زنجیر و اعدام نمیترسیم.”
فراخوان به اقدام
مانیتورینگ حقوق بشر ایران این نقضها را به شدت محکوم میکند و از جامعه جهانی، از جمله سازمانهای حقوق بشر، سازمان ملل متحد و مدافعان عدالت، میخواهد که اقدامات فوری و مشخصی انجام دهند. مقامات ایران باید در قبال جنایات جدی پاسخگو باشند و فشار مداوم برای پایان دادن به استفاده جاری از اعدامها و سرکوب علیه مردم ایران لازم است.
زندگی بیشمار ایرانی به پاسخ فوری و قاطع جامعه جهانی به این جنایات بستگی دارد.
