وضعیت زندان‌ها، شکنجه، محرومیت‌های درمانی و احکام غیرانسانی در ایران

خلاصه اجرایی در یک نگاه

مقدمه

گزارش حاضر، بازتاب‌دهنده تشدید نقض سیستماتیک حقوق بشر و موازین بین‌المللی در زندان‌های جمهوری اسلامی ایران طی ماه‌های اخیر (مرداد تا مهر ۱۴۰۵) است. یافته‌های گردآوری‌شده نشان‌دهنده الگویی سازمان‌یافته از اعمال خشونتی بارز توسط نیروهای گارد زندان، محرومیت‌های عامدانه پزشکی منتهی به سلب حیات، شکنجه‌های جسمی و روحی، و توسل به مجازات‌های غیرانسانی و تحقیرآمیز نظیر شلاق جهت سرکوب جامعه مدنی، معترضان و قشر کارگری است.

( الف) یورش ۲۲ مهر ۱۴۰۵ به سالن ۴ بند ۷:

در جریان حمله نیروهای گارد زندان به سالن ۴ بند ۷، امیرحسین مرادی (زندانی سیاسی) به‌شدت مورد ضرب‌وشتم قرار گرفت. تلاش مأموران برای انتقال وی به مکان نامعلوم با اعتراض سایر زندانیان همراه شد که واکنش خشونت‌آمیزتر نیروهای گارد را به همراه داشت. مأموران چند زندانی را به قفس، برخی زندانیان پس از یورش نیروهای گارد به مکانی موسوم به «قفس» منتقل شدند؛ مکانی که در روایت‌های زندانیان سیاسی به عنوان محل اعمال محدودیت‌های شدید و تنبیه انضباطی شناخته می‌شود، منتقل کرده و سپس به نقطه نامعلومی بردند. تاکنون هیچ اطلاعاتی از وضعیت سلامت و محل نگهداری وی و سایر منتقل‌شدگان ارائه نشده است.

امیرحسین مرادی

ب) یورش‌های پیشین (مرداد ۱۴۰۵):

۲. نقض حق حیات و محرومیت‌های درمانی سیستماتیک

الف) فوت بهزاد رضوان‌مهر در اثر ممانعت از درمان (زندان مرکزی کرج):

بهزاد رضوان‌مهر، زندانی سیاسی محبوس در زندان مرکزی کرج، در تاریخ ۲۳ مهرماه ۱۴۰۵ به دلیل محرومیت از درمان تخصصی جان باخت. وی که از بیماری حساسیتی و عفونت گسترده رنج می‌برد، شامگاه ۲۲ مهرماه در پی وخامت حال به بهداری مراجعه کرد، اما کارکنان بهداری تنها به تزریق یک آمپول بسنده کرده و وی را بدون ارزیابی تخصصی یا اعزام به بیمارستان خارج از زندان، به بند بازگرداندند. صبح روز بعد، هم‌بندی‌هایش با پیکر بی‌جان او مواجه شدند. تاکنون اطلاعات مستقلی درباره نوع داروی تزریق‌شده، زمان دقیق مرگ و علت قطعی آن منتشر نشده است.

ب) نگهداری غیرقانونی معصومه (فرح) نساجی در بند زنان اوین:

معصومه نساجی

معصومه نساجی، زندانی سیاسی ۶۴ ساله، با وجود ابتلا به بیماری‌های متعدد (قلبی، آسم شدید، درد مفاصل و استخوان، و احتمال ابتلا به ام‌اس) و تأیید رسمی سازمان پزشکی قانونی مبنی بر عدم توانایی تحمل کیفر، همچنان در حبس نگهداری می‌شود. شرایط نامناسب بهداشتی، تهویه نامناسب و استفاده از شوینده‌های شیمیایی موجب بروز حملات مکرر آسم در وی شده است. با وجود اعلام سازمان پزشکی قانونی مبنی بر عدم تحمل کیفر، اجرای مفاد ماده ۵۰۲ قانون آیین دادرسی کیفری در مورد وی متوقف مانده است.

ج) شیوع بیماری تنفسی در بند زنان زندان اوین:

در ۲۳ مهر ۱۴۰۵ گزارش‌هایی از شیوع گسترده یک بیماری تنفسی در بند زنان ثبت شده است. تقریباً تمامی زنان محبوس در این بند به این بیماری مبتلا شده و شماری از آنان دچار ابتلا و تنگی نفس شده‌اند، اما از هرگونه رسیدگی پزشکی و امکانات درمانی محروم هستند. منابع مطلع از شیوع گسترده یک بیماری تنفسی با علائم مشابه کرونا در بند زنان خبر داده‌اند. شیوع گسترده بیماری در شرایطی رخ داده که پیش‌تر نیز گزارش‌هایی درباره وضعیت نامناسب بهداشتی و درمانی بند زنان منتشر شده بود.

۳. اعتصاب غذای اعتراض‌آمیز زندانیان سیاسی عرب اهوازی

۴. صدور و اجرای احکام مجازات‌های تحقیرآمیز و غیرانسانی (شلاق)

الف) اجرای ۷۴ ضربه شلاق برای کارگران پتروپارس هویزه:

در ۱۳ تیرماه ۱۴۰۵، شعبه ۱۰۱ دادگاه کیفری دو هویزه (به ریاست قاضی ملک‌تبار فیروزجانی) بیش از ۱۰ کارگر اخراجی شرکت پتروپارس هویزه را به اتهام «انسداد مسیر» و «ایجاد ضرر و زیان» بابت اعتراض به امنیت شغلی و اخراج خود، به ۷۴ ضربه شلاق تعزیری و ۲۰ میلیون تومان جریمنه نقدی محکوم کرد. این کارگران پیش‌تر به‌دلیل اعتراض به اخراج و تمدیدنشدن قراردادهای کاری خود بازداشت شده بودند. حکم شلاق علیه کارگرانی صادر و اجرا شده است که بسیاری از آنان دارای تحصیلات دانشگاهی و سال‌ها سابقه فعالیت تخصصی در میدان نفتی آزادگان جنوبی بوده‌اند.

ب) محکومیت محمدجواد محمدزاده تواسانی به حبس و شلاق:

محمدجواد محمدزاده تواسانی، دانشجوی ساکن رودسر و از بازداشت‌شدگان اعتراضات دی‌ماه ۱۴۰۴، توسط دادگاه کیفری لاهیجان به اتهام «اخلال در نظم و آسایش عمومی» به ۶ ماه حبس و ۲۰ ضربه شلاق محکوم شد و هم‌اکنون در زندان ازبرم لاهیجان نگهداری می‌شود. بخش دیگر پرونده وی در دادگاه انقلاب رشت در دست رسیدگی است و جلسه رسیدگی به این بخش از پرونده روز ۲۴ شهریورماه برگزار شد، اما تاکنون رأیی در این خصوص صادر نشده است.

ارزیابی حقوقی و نقض اسناد بین‌المللی

۱. نقض حق حیات (ماده ۶ میثاق ICCPR): عدم ارائه رسیدگی پزشکی مناسب به بهزاد رضوان‌مهر و جان‌باختن وی، نگرانی‌های جدی درباره نقض تعهد دولت نسبت به حفاظت از حق حیات و ارائه مراقبت‌های درمانی ضروری در بازداشت ایجاد می‌کند.

۲. منع شکنجه و رفتار یا مجازات ظالمانه، غیرانسانی یا تحقیرآمیز (ماده ۷ میثاق بین‌المللی حقوق مدنی و سیاسی و استانداردهای مندرج در کنوانسیون منع شکنجه)

• ضرب‌وشتم فیزیکی زندانیان سیاسی در زندان اوین، انتقال اجباری آنان به قفس و نگهداری در شرایط تحقیرآمیز، می‌تواند مصداق رفتار ظالمانه، غیرانسانی یا تحقیرآمیز باشد.

• اجرای احکام شلاق: مجازات شلاق بر اساس رویه نهادهای حقوق بشری سازمان ملل و استانداردهای بین‌المللی حقوق بشر، از مصادیق مجازات ظالمانه، غیرانسانی و تحقیرآمیز تلقی می‌شود و می‌تواند به سطح شکنجه برسد.

• محرومیت عمدی از درمان: تداوم حبس معصومه نساجی علی‌رغم تأیید پزشکی قانونی مبنی بر عدم تحمل کیفر و عدم دسترسی مؤثر به خدمات درمانی مورد نیاز، می‌تواند مصداق رفتار غیرانسانی و تحقیرآمیز و نقض تعهد دولت در حفظ سلامت و کرامت افراد تحت بازداشت باشد.

۳. نقض قواعد حداقل استاندارد سازمان ملل برای رفتار با زندانیان (قواعد نلسون ماندلا):

۴. نقض حقوق کارگران و حق اعتراض (میثاق ICESCR): جرم‌انگاری اعتراضات صنفی کارگران پتروپارس و پاسخ به مطالبات شغلی با بازداشت و شلاق، نقض صریح حقوق سندیکایی و کارگری است.

خواسته‌های حقوقی از ارگان‌های سازمان ملل متحد

۱. از گزارشگر ویژه وضعیت حقوق بشر در جمهوری اسلامی ایران:

۲. از گزارشگر ویژه شکنجه و سایر رفتارها یا مجازات‌های ظالمانه، غیرانسانی یا تحقیرآمیز:

۳. از گزارشگر ویژه حق بر برخورداری از بالاترین استاندارد قابل حصول سلامت جسمی و روانی:

۴. از کمیته حقوق بشر و گروه کاری بازداشت‌های خودسرانه (WGAD):

۵. از دولت‌های عضو شورای حقوق بشر و اتحادیه اروپا:

خروج از نسخه موبایل