بر اساس گزارش‌های منابع مطلع، آب زندان قزلحصار کرج، به ویژه در واحد ۲، از ساعت ۱۵ روز سه‌شنبه، ۱۱ شهریور ۱۴۰۴، به طور کامل قطع شده است. این اقدام شدید که زندانیان آن را «شکنجه خاموش» توصیف می‌کنند، شرایطی به شدت بحرانی و غیرانسانی برای صدها زندانی ایجاد کرده و سلامت آنها را در معرض تهدید جدی قرار داده است.
زندان قزلحصار: «کارخانه مرگ»، شهری با ۱۷ هزار جمعیت در زنجیر
قزلحصار، که اغلب به عنوان «کارخانه مرگ» یا «شهری با ۱۷ هزار جمعیت در زنجیر» شناخته می‌شود، از پیش به دلیل شرایط وخیم خود بدنام است. قطع ناگهانی و کامل آب اکنون به یک بحران انسانی تمام عیار تبدیل شده است.
قطع آب منجر به بحران انسانی می‌شود
بر اساس اطلاعات دریافتی، قطع ناگهانی آب نه تنها سیستم اصلی بلکه حتی آب تانکرهای زندان را نیز شامل شده و زندانیان را از ابتدایی‌ترین نیازهای حیاتی محروم کرده است. از روز سه‌شنبه، زندانیان امکان استحمام، شستشوی دست‌ها، شستن ظروف و استفاده عادی از سرویس‌های بهداشتی را از دست داده‌اند. در این شرایط، تنها منبع آب برای صدها زندانی، بطری‌های آب معدنی است که در فروشگاه زندان به طور محدود و با قیمت‌های گزاف عرضه می‌شود.
یکی از زندانیان در تماسی کوتاه اظهار داشت: «این وضعیت قابل تحمل نیست. ما نه می‌توانیم بهداشت فردی را رعایت کنیم، نه دست‌هایمان را بشوییم، و نه حتی به طور عادی از توالت استفاده کنیم. این چیزی جز شکنجه خاموش نیست.»
فشار مالی مضاعف بر زندانیان
در حالی که بسیاری از زندانیان از قبل با مشکلات اقتصادی شدید دست و پنجه نرم می‌کنند، اجبار به خرید آب معدنی فشار مالی مضاعفی بر آنها وارد کرده است. هر بطری آب معدنی در فروشگاه زندان ۱۶ هزار تومان قیمت دارد؛ مبلغی که برای زندانیان فقیر و خانواده‌هایشان غیرقابل پرداخت محسوب می‌شود. زندانیان تأکید می‌کنند که حتی اگر توان خرید داشته باشند، آب معدنی برای شستشو و رعایت بهداشت کافی نیست و چنین روشی تنها به افزایش تنش، درگیری و بیماری در بندها منجر خواهد شد.
پیامدهای بهداشتی و خطر شیوع بیماری‌ها
کارشناسان بهداشتی تأکید دارند که قطع آب در زندانهای پرجمعیت مانند قزلحصار، با تعداد بالای زندانیان، می‌تواند به شیوع سریع بیماری‌های عفونی، پوستی و گوارشی منجر شود. عدم امکان شستشوی دست‌ها و ظروف، به ویژه در محیط‌های شلوغ، شرایط ایده‌آلی را برای انتقال بیماری‌ها فراهم میکند که حتی می‌تواند به اپیدمی‌های خطرناک منجر شود. این وضعیت، علاوه بر تهدید سلامت جسمی زندانیان، فشار روانی قابل توجهی نیز بر آنها وارد کرده است.
یک منبع مطلع هشدار داد: «در بندهای شلوغ، اگر آب حتی برای چند ساعت قطع شود، زندگی عملاً مختل می‌شود. حال که قطع کامل آب برای چندین روز ادامه یافته است، خطر شیوع بیماری بسیار بالاست و جان صدها زندانی در معرض تهدید جدی قرار گرفته است.»
«شکنجه خاموش»: ابزاری برای سرکوب زندانیان
قطع آب در زندان قزلحصار صرفاً یک مشکل فنی یا مدیریتی ساده نیست؛ زندانیان آن را به طور گسترده به عنوان «روش سرکوب» و «شکنجه خاموش» تلقی می‌کنند. با توجه به اینکه دسترسی به آب یکی از اساسی‌ترین حقوق بشر است، محروم کردن زندانیان از این حق اولیه، نوعی شکنجه سیستماتیک محسوب می‌شود که با هدف افزایش فشار روانی و جسمی بر آنها صورت می‌گیرد. این محرومیت عمدی از خدمات ضروری، بی‌اعتنایی آشکار مقامات ایرانی به رفاه و حقوق بنیادی کسانی را که در بازداشت آنها هستند، برجسته میکند. از سازمان‌های حقوق بشری و نهادهای بین‌المللی خواسته می‌شود که فوراً مداخله کرده، این شرایط غیرانسانی را بررسی کنند و از رژیم ایران بخواهند دسترسی کامل به آب را بازگرداند و به تعهدات خود بر اساس قوانین بین‌المللی حقوق بشر پایبند باشد.
