انتقام جویی علیه خانواده های معترضین اعدام و یا کشته شده با هدف خاموش کردن مخالفان
ماشاالله کرمی، پدر محمدمهدی کرمی، معترض جوانی که توسط مقامات ایرانی اعدام شده است، به اتهامات متعدد به بیش از هشت سال زندان محکوم شده است. محمدمهدی کرمی یکی از دو مرد جوانی بود که در ۱۷ دی ۱۴۰۲ پس از محکومیت در دادگاهی ناعادلانه توسط ناظران بین المللی اعدام شد. وی به مشارکت در قتل یکی از بسیجیان در جریان اعتراضات سراسری متهم شده بود.
ماشاالله کرمی در ۳۱ مرداد ۱۴۰۲ در پی یورش نیروهای امنیتی به منزل وی و ضبط تلفن همراه و وسایل شخصی وی دستگیر شد. خانوادهاش ماهها از محل اختفای او بیاطلاع بودند تا اینکه سرانجام در زندان مرکزی کرج قرار گرفت و همچنان در زندان به سر میبرد. طبق گزارش ها، در جریان این یورش، نیروهای امنیتی کمد حاوی یادگاری های پسر اعدام شده او از جمله مدال ها و گواهینامه ها را تخریب کردند و لباس های او را سوزاندند. آزار و اذیت و ارعاب مداوم مقامات، همسر کرمی و پسر دیگرش را مجبور به فرار از خانه و نقل مکان به مکان نامعلومی کرد.
در تاریخ ۴ اردیبهشت ۱۴۰۳، دادگاه انقلاب کرج جلسه رسیدگی به پرونده ماشاالله کرمی را برگزار کرد. دادگاه او را به اتهام «تبانی و اجتماع برای ارتکاب جرایم علیه امنیت ملی» به پنج سال زندان و به اتهام «تبلیغ علیه نظام» به یک سال حبس دیگر محکوم کرد. شعبه ۱۰۲ دادگاه کیفری شهرستان نظرآباد در حکمی جداگانه در تاریخ ۲۵ مرداد ۱۴۰۳ وی را به اتهام «پولشویی» به هفت سال و هشت ماه حبس تعزیری و به اتهام «تحصیل مال نامشروع به چهارده ماه حبس تعزیری» به همراه ۱۹ میلیارد تومان جزای نقدی و مصادره دارایی های وی.
کارشناسان حقوقی و مدافعان حقوق بشر از این اتهامات انتقاد کرده و تاکید کرده اند که کرمی به بودجه عمومی یا مناصب رسمی که می تواند اختلاس، رشوه یا سایر اشکال سوء رفتار مالی را امکان پذیر کند، دسترسی نداشته است. حکم دادگاه به عنوان بخشی از کمپین گستردهتر انتقامجویی علیه خانوادههای اعدامشدگان یا کشتهشدگان در اعتراضها، با هدف خاموش کردن مخالفان و منع دیگران از عدالتجویی محکوم شده است.
محمدمهدی کرمی قهرمان ۲۲ ساله کاراته اهل کرج در حالی که در اعتراض به حکم اعدام خود اعتصاب غذای خشک کرده بود اعدام شد. او و محمد حسینی در ۱۴ آبان ۱۴۰۱طی مراسمی به مناسبت چهل روز از درگذشت حدیث نجفی، یکی دیگر از معترضان بازداشت شدند. بر اساس گزارش های سازمان های حقوق بشری، هر دو مرد تحت شکنجه های شدید قرار گرفتند و مجبور به دادن اعترافات دروغین شدند.
شرایط دستگیری آنها، محرومیت از دسترسی به وکالت و روند محاکمه سریع به عنوان نقض فاحش استانداردهای بین المللی حقوق بشر، از جمله موارد مندرج در اعلامیه جهانی حقوق بشر و میثاق بین المللی مدنی و سیاسی به طور گسترده مورد انتقاد قرار گرفته است. حقوقی که ایران یکی از امضاکنندگان آن است. این رویدادها بر بحران جاری حقوق بشر در ایران تأکید می کند، جایی که دستگاه قضایی و امنیتی همچنان به سرکوب مخالفان بدون مجازات ادامه می دهند.
