براساس گفته های یکی از زندانیان زن درویش گنابادی، بهداری زندان قرچک ورامین فاقد امکانات مورد نیاز برای مدوای زندانیان بیمار و همچنین پزشکان حاضر در این بهداری فاقد صلاحیت برای درمان می باشند.
بنا به گفته این زندانی، یکی از زنان دراویش گنابادی از بیماری دیابت رنج می برد شبها دچار حمله میشود در مراجعه به بهداری متوجه می شویم که پزشک کشیک اصلا وجود ندارد. و یا اگر هم باشد ما را تحت توهین و فحاشی قرار میدهند.
در بهداری دستگاه فشار سنج ندارند و یا خراب است . دستگاهشان همیشه ۱۲ نشان میدهد. این پزشکان به ازاء هر بار مراجعه زندانی بیمار٬ داروی یکسانی به وی می دهند.
پزشکی به نام حامد یزدان، بیشتر شبیه به بازجو و یا شکنجه گر است. شب اول انتقال زنان درویش به این زندان از آنها سوالات توهین آمیزی در مورد مناسبات خانوادگی زنان درویش پرسید که باعث نفرت بیشتر این زنان شد.
از زنان درویش گنابادی برای استفاده از تلفن، هواخوری و ویلچر بیگاری می کشند و آنها مجبور به کار در باغچه های محوطه زندان و یا جمع آوری درب قوطی آب معدنی میکنند.
یکی از زنان دراویش به نام شهناز کیانی اصل به دلیل بیماری اش نیاز به غذای رژیمی دارند اما علیرغم مراجعه ما به آشپزخانه گفته می شود این غذا ماهی یک بار داده می شود و آن یک بار را هم نمی دهند و به بیمار توصیه می کنند که کمپوت برای خود بخرد. وی به مدت سه ماه است که تنها نان و گوجه میخورد.
در زندان آب شیرین وجود ندارد و زندانیان را مجبور به خرید آب معدنی تاریخ گذشته میکنند.
اینجا شکنجه گاه است. به نحوی که شامگاه شنبه ۲۹ اردیبهشت ۱۳۹۷، زنی که فشار خون بالا داشت به بهداری زندان قرچک مراجعه کرد و از فشار بالای خون شکایت کرد . پزشک با بی حوصلهگی وی را معاینه کرده و گفت که فشارت معمولی است و برو استراحت کن. این فرد ظاهرا پزشک نسبت به اعتراض همراهان بیمار توجهی نکرد. این زن زندانی پس برگشت از بهداری زندان، صبح روز بعد فوت کرد.
زندان قرچک ورامین سابقا یک مرغداری بوده و در آنجا صدها زن محکوم به جرایم خشن، در شرایطی اسفناک که با قواعد حداقلی استاندارد رفتار با زندانیان شدیدا فاصله دارد، نگهداری میشوند. شکایت رایج شامل زمینهای آلوده به لکههای ادرار، عدم وجود سیستم تهویه، کثیف و کم بودن تعداد سرویسهای بهداشتی، شیوع بیماریهای مسری، غذاهای با کیفیت پایین و گاه مملو از سنگریزه و آب شور است.
