در حالی که قیام سراسری مردم ایران در دی ماه ۱۴۰۴ وارد دومین هفته خود شده است، شواهد و مواضع رسمی سران جمهوری اسلامی نشاندهنده تدارک یک «کشتار سازمانیافته» و محاکمههای نمایشی است که یادآور فتواهای مرگ بدنبال محاکمات چند دقیقهای در تابستان ۱۳۶۷ است.
۱. فرمان مستقیم سرکوب توسط علی خامنهای
علی خامنهای، رهبر جمهوری اسلامی، در تاریخ ۱۳ دی ۱۴۰۴، با «مزدور» خواندن معترضان، چراغ سبز نهایی برای سرکوب خونین را صادر کرد. وی با تفکیک معترضان به «مطالبهگر» و «اغتشاشگر» عملاً حکم تیر صادر کرد:
«اعتراض به جاست اما اعتراض غیر از اغتشاش است… با اغتشاشگر حرف زدن فایدهای ندارد. اغتشاشگر را باید به جای خودش نشاند.» (نقل قول از سخنرانی عمومی در تهران، ۱۳ دی ۱۴۰۴ / منبع: خبرگزاری میزان و رسانههای رسمی رژیم)
۲. تهدید به محاکمههای سریع و کوتاه توسط محسنی اژهای
غلامحسین محسنی اژهای، رئیس قوه قضاییه، در تاریخ ۱۵ دی ۱۴۰۴، با لحنی تهدیدآمیز دستور برگزاری محاکمههای کوتاه و برخورد بدون ارفاق با بازداشتشدگان را صادر کرد:
«به دادستان کل و دادستانهای سراسر کشور دستور میدهم که با قاطعیت و بدون هیچگونه ارفاق و مماشاتی با اغتشاشگران برخورد کنند… رسیدگیها باید در کوتاهترین زمان ممکن انجام شود و محاکمهها باید سریع و کوتاه باشد تا عبرتآموز گردد.» (نقل قول از جلسه شورای عالی قوه قضاییه، ۱۵ دی ۱۴۰۴ / منبع: خبرگزاری میزان – Mizan Online)
۳. فراخوان نیروهای مسلح برای سرکوب عریان
همزمان با این مواضع، فرماندهان نظامی نیز وارد میدان شدهاند. موحدی، دادستان کل رژیم، به تمامی دادستانها تأکید کرده است که پروندهها باید «بدون اغماض» و در کوتاهترین زمان به صدور حکم منجر شود. سرلشکر عبدالرحیم موسوی نیز در ۱۴ دی ۱۴۰۴ اعلام کرد که «فراجا آشوبگران را به جایشان خواهد نشاند»، که رمزی برای تشدید خشونتهای خیابانی است. (منبع: خبرگزاری ایسنا و باشگاه خبرنگاران جوان، ۱۵ دی ۱۴۰۴)
نتیجهگیری: تکرار تاریخ در کمین است
این ادبیات (استفاده از واژگانی چون “به جای خود نشاندن”، “بدون ارفاق” و “محاکمههای کوتاه”) دقیقاً همان ترمینولوژی به کار رفته در قتلعام زندانیان سیاسی در سال ۱۳۶۷ است. این دستور علنی و بیپرده برای یک قتلعام دیگر است. رژیم ایران در بنبست کامل اقتصادی و سیاسی، بار دیگر به «استراتژی کشتار» روی آورده است. بازداشتهای فلهای، انتقال به مکانهای نامعلوم و تهدید به محاکمههای کوتاهمدت، زنگ خطر یک جنایت علیه بشریت دیگر را به صدا درآورده است. دنیا مسئول است که نگذارد قتلعام ۱۳۶۷ تکرار شود.
جامعه جهانی نباید فریب مانورهای فریبکارانه را بخورد؛ در پشت پرده، ماشین اعدام و شکنجه با دستور مستقیم علی خامنهای به راه افتاده است.
اقدامات بازدارنده ضروری:
۱. تشکیل جلسه فوری شورای امنیت: برای محکومیت رسمی تهدیدهای جانی علیه معترضان مسالمتآمیز و اتخاذ اقدامات مشخص عملی در صورت ادامه آن.
۲. اعزام هیئت حقیقتیاب اضطراری: برای نظارت بر وضعیت بازداشتشدگان اخیر و جلوگیری از صدور و اجرای حکم اعدام در محاکمههای چند دقیقهای.
۳. هشدار مستقیم به محسنی اژهای و قضات صادرکننده حکم: مبنی بر اینکه صدور احکام اعدام و تیراندازی به مردم، پیگرد قانونی تحت «صلاحیت جهانی» را در پی خواهد داشت.
۴. فشار برای آزادی فوری و بیقید و شرط: تمامی کسانی که بر اساس اتهامات واهی «اغتشاش» ربوده شدهاند.
دنیا مسئول است؛ سکوت امروز، مجوز قتلعام فرداست.