نامه نرگس محمدی : اعدام جوانان خسته، شعله ور ساختن خشم ملت است

فعال حقوق بشر نرگس محمدی که در حال حاضر دوران حبس خود را در زندان زنجان و در تبعید سپری می کند، طی نوشتن نامه ای اعتراض خود را نسبت به صدور احکام اعدام برای بازداشت شدگان در اعتراضات سراسری، نشان داد.
نرگس محمدی که از روز ۱۵ اردیبهشت ۹۴ در زندان بسر می برد به ۱۶ سال زندان بابت اتهاماتی چون اجتماع و تبانی علیه نظام، تبلیغ علیه نظام و تاسیس و همکاری با انجمن لگام (انجمنی برای لغو مجازات اعدام)، محکوم شده است.
متن کامل نامه نرگس محمدی:
«حکم اعدام آقای نوید افکاری کشتی گیر هموطنمان در حال اجراست. در حالی که تعداد دیگری از جوانان این سرزمین نیز به دلیل اعتراضات گسترده ملت ایران به فقر و فساد و استبداد که جامعه را به ورطه تباهی و از هم پاشیدگی کشانده، به حبس و اعدام محکوم شده اند و هر از گاهی حکومت با برپا کردن چوبه های دار و سلولهای قرنطینه اعدام، دل و وجدان جامعه را به درد می آورد.
سیستم امنیتی و اطلاعاتی و سیستم قضایی غیر مستقل ایران، سرکوب نظام مند و سازمان یافته ای را فراهم آورده اند تا با اعدام جوانان این سرزمین، اعتراضات برحق ملت را بی نتیجه و هزینه اعتراض را تا مرحله کشتار خیابانی و اعدام افزایش دهند. حکومت تصور می کند انداختن حلقه طناب بر گردن معترض، بریدن صدای اعتراض ملت است؛ در حالی که اعدام جوانان خسته، شعله ور ساختن خشم ملت است.
فقر و تورم و بی ثباتی اقتصاد کشور محصول فساد سیستماتیک، ناکارآمدی و سوء مدیریت، عدم آزادی بیان و نظارت ملی است که حیثیت، منزلت و شان مردم را به باد داده، خانه ها ویران کرده و خانواده ها از هم گسیخته است و زیست راهی جز اعتراض توسط ملت و متاسفانه برخوردی جز خشونت و کشتار و اعدام حکومت دیده نمی شود. اگر روزگاری معترض سیاسی سر به دار می سپرد تا انسان آزاد باشد، اکنون زمانه ایست که معترض به فقر و گرسنگی سر به دار می شود.
در این تبعیدگاه پر رنج، من به عنوان زن ایرانی که ۱۰ سال از محکومیتم به دلیل مخالفت با اعدام بوده و در سال ۹۸ به دلیل اعتراض به کشتار مردم معترض در آبان ۹۸ با ضرب و شتم به زندان عادی تبعید شدم؛ به سهم خود اعتراض و نگرانی شدید خود را نسبت به فقر و درماندگی مردم و سرکوب اعتراضات ملت و صدور احکام اعدام برای معترضان خیابانی و نمایش این احکام ظالمانه اعلام می دارم.
از مردم ایران و آزادی خواهان و عدالت جویان جهان بخواهیم تا صدای انسان های معترضی مثل نوید افکاری شوند که طناب دار گلوی پر بغض و فریادشان را نشانه رفته است.
نرگس محمدی، زندان زنجان، شهریور ۹۹»