نامه سهیل عربی از زندان اوین در خصوص ممانعت از اعزام او به بیمارستان

نوع جرم: بازتاب وقایع
مجازات: مرگ قطره چکانی

مردم با حیرت نگاه می کنند و می پرسند شخصی را که با لباس زندان، با دستبند و پابند به تخت بسته اند و چند سرباز دور او حلقه ای تشکیل داده اند و با عصبانیت می گویند کسی نزدیک نشود، عکس نگیرد … مرتکب چه جرمی شده است؟ آیا قاتل زنجیره ای است؟ آیا دکل غیب کرده یا کوزه ای پر از سکه های طلا را از مملکت خارج کرده؟

دوست داری فریاد بزنی آی مردم! من هم از شما هستم و دردهای مشترکمان را بیان کرده‌ام.

من سهیل عربی به جرم بازتاب وقایع، شش سال از بهترین روزهای جوانی‌ام را پشت دیوارهای زندانها محبوس بوده ام. دهانم را می‌بندند. پس از نوشتن‌ و انتشار مقاله ای به عنوان در حاشیه به بند الف یک قرارگاه ثارالله منتقل شدم و بازجو که بسیار خشمگین بود از اینکه ظلم و فساد شکنجه گران را افشا کرده ام با پوتین به بیضه ام کوبید و آن گاه که به هوش آمدم خود را با آن لباس راه راه آبی و مشکی با دستبند و پای بسته شده به میله تخت در بیمارستان دیدم.

پزشک گفت ترومای بلانت است و باید جراحی شود، اما یک ساعت پیش از جراحی به دستور نیروهای امنیتی ماموران سپاه به زندان برگشتم و تا حالا فقط چند قرص و آمپول و مُسَکِن. امروز هم که پس از تحمل بیش از چهارماه قرار بود به بیمارستان اعزام شوم می گویند با هزینه شخصی و تحت تدابیر شدید امنیتی با لباس زندان و دستبند باید اعزام شوم.

حالا به هوش هستم و می توانم از بین تحمل درد و تحقیر شدن، گزینه اول را انتخاب کنم. به راستی تحمل درد و حبس از تحمل بدرفتاری ها و ظلم مضاعف، آسانتر است. شگفتا که در همین زندانها می بینم و دیده ایم غارتگران و قاتل و متجاوز در رفاه کامل زندگی می کنند و با احترام کامل با آنها رفتار می شود و ما که به جرم نوشتن حقایق به جرم عدالتخواهی در زندانها هستیم بدترین شکنجه ها را تحمل می کنیم .

سهیل عربی-۴ آبان ۹۸-زندان اوین