زندانیان زندان حویق-تالش اعلام کردند که به کمپین «سهشنبههای نه به اعدام» پیوستهاند. آنها قصد خود را برای شرکت در اعتصاب غذای هفتگی که از سهشنبه آینده آغاز میشود، بهعنوان اعتراضی به استفاده از مجازات اعدام اعلام کردند.
با پیوستن زندان حویق-تالش، تعداد زندانهای شرکتکننده در این کمپین به ۳۱ رسیده است. زندانیان اعلام کردهاند که در همبستگی با همبندیان خود در ۳۰ زندان دیگر در سراسر ایران ایستادهاند. آنها هر سهشنبه با اعتصاب غذا مخالفت خود را با اجرای احکام اعدام اعلام خواهند کرد.
زندان حویق-تالش، که بهعنوان اردوگاه بازپروری حویق نیز شناخته میشود، در منطقه بلوار آقاجانی، نزدیک جاده لیسار-حویق و در حدود ۱۰ کیلومتری شهر تالش در استان گیلان قرار دارد.
منشأ کمپین «سهشنبههای نه به اعدام»
این کمپین از زندان قزلحصار کرج آغاز شد، جایی که گروهی از زندانیان سیاسی در بند ۴ این حرکت را در واکنش به موج اعدامها آغاز کردند. در تاریخ ۸ بهمن ۱۴۰۲، این زندانیان اعلام کردند که هر سهشنبه اعتصاب غذای هفتگی برگزار میکنند تا به موج اعدامهای رژیم اعتراض کنند.
این ابتکار یک اعتراض مستقیم به مجازات اعدام است که زندانیان آن را بهعنوان حکمی غیرانسانی و غیرقابل بازگشت محکوم کردهاند. درخواست آنها برای لغو این مجازات، صرفنظر از اتهامات، انگیزهها یا باورهای افرادی که به اعدام محکوم شدهاند، ارائه شده است.
این کمپین در واکنش به اعدام دو زندانی سیاسی، محمد قبادیلو و فرهاد سلیمی، شکل گرفت. در پی این اعدامها، زندانیان سیاسی قزلحصار اولین اعتصاب غذای خود را آغاز کردند و اعلام کردند که هر سهشنبه این حرکت را ادامه خواهند داد. سهشنبهها به این دلیل انتخاب شدهاند که اعدامها معمولاً در این روز انجام میشوند و زندانیان روز دوشنبه برای اجرای حکم به سلول انفرادی منتقل میشوند.
گسترش حمایت و مقاومت
در ابتدا زندانیان سیاسی بندهای ۴ و ۸ زندان اوین، بند زنان اوین و زندان مرکزی کرج به این کمپین پیوستند. این حرکت از آن زمان حمایت گستردهای را به دست آورده است.
هر هفته زندانیان شرکتکننده بیانیههایی منتشر میکنند که در آن به اعدامها یا احکام اعدام اخیر اشاره میشود. این بیانیهها به حقوق قانونی و اجتماعی زندانیان میپردازند و دیگران را به مقاومت در برابر «ماشین اعدام» رژیم فرا میخوانند.
کمپین «سهشنبههای نه به اعدام» به یک ستون اصلی مقاومت در زندانهای ایران تبدیل شده است. این کمپین حمایت قابل توجهی از سوی سازمانهای بینالمللی حقوق بشر، شخصیتهای سیاسی و گروههای مدافع حقوق در سراسر جهان به دست آورده است.
