جمعی از خانوادههای زندانیان سیاسی و اعدامشده با صدور بیانیهای تبعید سعید ماسوری به زندان زاهدان را محکوم کردند. آنان با بیان دردها و خشم خود، به تبعید ناعادلانه و ناگهانی سعید ماسوری، از قدیمیترین و مقاومترین زندانیان سیاسی ایران، واکنش نشان داده و آن را اقدامی آشکار برای افزایش فشار و شکستن اراده او توصیف کردهاند. در بخشی از این بیانیه آمده است:
«سعید ماسوری که ۲۵ سال را در زندانهای جمهوری اسلامی با قامتی استوار و صدایی روشن ایستادگی کرده، قرار است به زندان زاهدان تبعید شود؛ تبعیدگاهی که هدفی جز حذف تدریجی و خاموش کردن صدای مقاومت ندارد.»
خانوادههای دادخواه در این بیانیه با یادآوری سرنوشت تلخ بسیاری از زندانیان سیاسی، از جمله علی یونسی که به شکلی مشابه ربوده شد، هشدار دادهاند که این تبعید، گامی دیگر در راستای سیاست سرکوب و ارعاب است. آنها پرسیدهاند: «آیا حکومت در تلاش است با جابجاییهای پنهانی، صدای مقاومت را یکبهیک خاموش کند؟»
اعلام همبستگی با کارزار سهشنبههای نه به اعدام
این خانوادهها ضمن محکوم کردن این اقدام غیرقانونی و غیرانسانی، همبستگی کامل خود را با کارزار سهشنبههای نه به اعدام اعلام کردهاند؛ کارزاری که در ماههای گذشته توانسته صدای اعتراض زندانیان و مردم معترض را در ۴۸ زندان کشور طنینانداز کند. آنان تأکید کردهاند که این جنبش اعتراضی تنها راهی برای مقاومت در برابر چرخهی مرگ و سرکوب است و باید با حضور و همراهی گستردهتر مردم در داخل و خارج کشور ادامه یابد.
در پایان، خانوادههای امضاکننده این بیانیه یادآور شدهاند که سکوت در برابر تبعید سعید ماسوری و دیگر زندانیان مقاوم، بهمعنای پذیرش چرخهی جنایت است و اعلام کردهاند:
«ما فریاد خواهیم زد: نه به اعدام، نه به ربایش و تبعید. زندانی سیاسی آزاد باید گردد.»
بیانیهی جمعی از خانوادههای زندانیان سیاسی و اعدام شده در محکومیت تبعید زندانی سیاسی سعید ماسوری و در حمایت از کارزار «سهشنبههای نه به اعدام»
جمعی از خانوادههای زندانیان سیاسی و اعدامشده، با نگرانی عمیق و قلبهایی پر از درد، تبعید ناگهانی سعید ماسوری، از قدیمیترین و مقاومترین زندانیان سیاسی ایران، به زندان زاهدان را بهشدت محکوم میکنیم.
سعید ماسوری که ۲۵ سال را در زندانهای جمهوری اسلامی، با قامتی استوار و صدایی روشن، ایستادگی کرده، قرار است به زندان زاهدان تبعید شود؛ زندانی که بهدلیل شرایط امنیتی و بیرحمانهاش، عملاً به تبعیدگاهی برای خاموش کردن و حذف تدریجی زندانیان مقاوم تبدیل شده است.
پیشتر نیز علی یونسی، دانشجوی نخبه و دربند، به شکلی مشابه ربوده شد و تا امروز هیچکس نمیداند او کجاست. امروز نوبت سعید ماسوریست؟ آیا حکومت در تلاش است با جابجاییهای پنهانی و بیپاسخ، صدای مقاومت را یک به یک خاموش کند؟
ما این سناریوهای پنهانی و رعبآور را بهخوبی میشناسیم. سالهاست که هزینه آن را با جان عزیزانمان پرداختهایم. اما اجازه نخواهیم داد این چرخهی سرکوب بیپاسخ بماند.
در همین مسیر، ما خانوادههای دادخواه و داغدار، ضمن محکوم کردن تبعید آقای سعید ماسوری، همبستگی کامل خود را با کارزار “سهشنبههای نه به اعدام” اعلام میکنیم.
این کارزار، صدای کسانیست که نمیخواهند مرگ را بپذیرند، که هنوز برای زندگی، عدالت و آزادی فریاد میزنند. ما از تمامی خانوادههای زندانیان سیاسی، فعالان اجتماعی، و مردمی که وجدان بیدار دارند، دعوت میکنیم که این کارزار را گسترش دهند—در خیابانها، در مقابل زندانها، در معابر عمومی و …
سهشنبههای نه به اعدام، فقط یک برنامه اعتراضی نیست؛
پیامیست به حکومت: ما تماشاگر خاموش این جنایتها نخواهیم بود.
ما از درون رنج و سوگ برخاستهایم، اما هنوز ایستادهایم.
برای سعید ماسوری، برای علی یونسی، برای همهی بینامهایی که صدایشان در پشت میلهها خفه میشود، ما فریاد خواهیم زد:
نه به اعدام
نه به ربایش و تبعید
زندانی سیاسی آزاد باید گردد.
جمعی از خانوادههای زندانیان سیاسی و اعدامشده