اعدام اکسیژن برای بقای جمهوری اسلامی، ۱۳ اعدام سیاسی در ۱۸ روز

برای رژیم جمهوری اسلامی اعدام یک مجازات نیست بلکه زبان صحبت حاکمیت با مردم است. زبان ترساندن و قفل کردن اراده مردمی که برای آزادی برخاسته اند. برای آنها اعدام مثل اکسیژن برای بیماری است که مقابل قیام مردم احساس خفگی می کند.

به همین دلیل هفته گذشته در میان جنگ خارجی نه زندانی سیاسی از جمله سه تن از اعضای کانون های شورشی مجاهدین خلق ایران، محمد تقوی، اکبر دانشورکار، بابک علی پور، پویا قبادی، ابوالحسن منتظر و وحید بنی عامریان، و ۳ تن از معترضین بازداشتی قیام دیماه ۱۴۰۴، امیرحسین حاتمی (۱۸ ساله)، محمدامین بیگلری (۱۹ ساله) و شاهین واحد پرست را اعدام نمود. و امروز دوشنبه اولین روز هفته جاری طبق اعلام میزان ارگان قوه قضائیه جمهوری اسلامی معترض دستگیر شده علی فهیم (۳۰ ساله) هم پرونده ای این معترضین و چهارمین نفر از این پنج نفر را نیز به چوبه دار سپرده است. در این پرونده ابوالفضل صالحی سیاوشانی همچنان در خطر اجرای حکم اعدام قرار دارد.

نقض اصول دادرسی و مهندسی صحنه جرم

خبرگزاری میزان اتهام علی فهمیم را «مشارکت در عملیات تعرض به‌مکان نظامی ممنوعه برای تصرف اسلحه خانه و سرقت سلاحهای جنگی در دی‌ماه»  اعلام کرد. در حالی که گزارش‌ها و ویدیوهای منتشر شده از این حادثه، روایت‌هایی متفاوت از روایت رسمی ارائه می‌دهند و همین موضوع، ابهامات جدی درباره روند رسیدگی قضایی و صدور حکم اعدام برای متهمان این پرونده ایجاد کرده است. با وجود روایت رسمی درباره آتش زدن پایگاه بسیج، فیلم‌هایی که از این حادثه منتشر شده و توسط وکلای پرونده مورد بررسی قرار گرفته، روایت متفاوتی از ماجرا ارائه می‌دهد. در این فیلم‌ها دیده می‌شود که

• افرادی با لباس شخصی مردم را به داخل ساختمان هل داده و در را بر روی آن‌ها می‌بندند.
•   صدای فریاد «هل نده» و استیصال زنی که فریاد می‌زند «در را باز کنید» شنیده می‌شود.
• افرادی که برای نجات خود از شیشه‌های طبقه بالا بیرون پریدند، بلافاصله توسط نیروهای امنیتی بازداشت شدند.

این شواهد نشان‌دهنده نقض ماده ۱۴ میثاق بین‌المللی حقوق مدنی و سیاسی (ICCPR) و عدم رعایت «اصل برائت» است. احکامی که تنها بر پایه اعترافات اجباری تحت شکنجه (نقض اصل ۳۸ قانون اساسی و ماده ۷ میثاق ICCPR) صادر شده‌اند.

جنگ؛ پوششی برای جنایت علیه بشریت

رژیم با سوءاستفاده از فضای جنگی و با قطع اینترنت جهانی برای خاموش کردن صدای ایران، به دنبال بقای خود است. اظهارات اخیر مقامات رژیم، پرده از نیت مجرمانه (Criminal Intent) حاکمیت برای تبدیل فضای جنگی به فرصتی برای تصفیه حساب سیاسی برمی‌دارد. آخوند محمدی لائینی (شبکه تبرستان- ۱۴ فروردین) با تاکید بر ادامه جنگ می‌گوید: « هیچکس نباید از پایان جنگ حرف بزنه هیچ‌کس نباید برای سرنوشت جنگ پیش خودش تصمیم بگیره/ کسی زمزمه آتش‌بس نداره کسی زمزمه سازش و مذاکره نداره همه خواهان ادامه جنگ هستند» همچنین ذاکر در شبکه خبر (۴ فروردین) صراحتاً اعلام کرد: «مهم‌تر از تنگه هرمز، تنگه خیابان است؛ ما باید از تنگه احدِ خیابان صیانت کنیم.»

این جملات نشان می‌دهد که اولویت رژیم نه جنگ خارجی، بلکه سرکوب داخلی است. آمارها تکان‌دهنده است: در تمام سال ۲۰۲۵ تعداد اعدام‌های سیاسی ۱۷ تن بود، اما تنها در ۱۸ روز اخیر (از ۱۹ مارس ۲۰۲۶ تا امروز) این رقم به ۱۳ اعدام سیاسی و از ابتدای سال میلادی ۲۰۲۶ به ۱۶ اعدام سیاسی تقریبا برابر با تمامی اعدامهای سیاسی در سال ۲۰۲۵ رسیده است. این چیزی جز یک «پاک‌سازی یا قتل‌عام سیاسی» در زیر غبار جنگ نیست.

هشدار نهایی

به جامعه جهانی و ارگانهای مسئول حفظ و حراست از حقوق بشر در جهان یادآوری می کنیم که مانیتور حقوق بشر ایران (ایران آچ آر آم) در تاریخ ۱۹ مارس لیست زندانی سیاسی زیر اعدام که شامل ۱۳ معترض دستگیر شده در قیام دیماه ۱۴۰۴ و ۵۹ زندانی سیاسی دیگر بوده اعلام کرده است. این لیست مسلما بخاطر قطع اینترنت جهانی در ایران و در نتیجه عدم امکان اطلاع از احکام اعدام صادر شده برای ۵۰ هزار معترض بازداشتی قیام دیماه تنها نوک کوه یخ لیست زندانیان سیاسی است که احکام اعدام دریافت کرده اند. احکامی که می توان به قطع و یقین گفت که برمبنای اعترافات اجباری زیر شکنجه و اغلب آنها با عدم دسترسی به وکیل مورد نظر و یا عدم دسترسی وکیل به پرونده متهم و نقض اصل برائت صادر شده است.

اکنون ابوالفضل صالحی سیاوشانی در صدر سایر زندانیان سیاسی در خطر اعدام قرار دارد. امروز سکوت جامعه جهانی و نهادهای بین‌المللی، چراغ سبزی به ماشین اعدام رژیم است. آیا حقوق بشر برای ارگان‌های مسئول، تنها پوسته‌ای بی‌محتواست یا وجدان بیدار جهان می‌تواند پیش از آنکه طناب دار بر گردن ابوالفضل صالحی و دیگران سفت شود، مانع این جنایت گردد؟ تاریخ قضاوت خواهد کرد که آیا جهان در برابر این پاکسازی سیاسی و جنایت دیگری از رژیم جمهوری اسلامی علیه بشریت در کنار مردم ایستاد یا در بی عملی تنها نظاره‌گر این کشتار سبوعانه شده است.

اگر امروز ماشین اعدام متوقف نشود، فردا حقوق بشر تنها واژه‌ای بی‌جان در بایگانی‌های تاریخ خواهد بود. زمان برای ابوالفضل و دیگران به ثانیه افتاده است؛ فردا دیر است.