احکام تازه و فشارهای مضاعف بر علی یونسی و امیرحسین مرادی؛ نگرانیها از بازداشت مخفیانه و نقض حقوق انسانی
شعبه ۲۹ دادگاه انقلاب تهران اخیراً احکام جدیدی علیه علی یونسی و امیرحسین مرادی، دو دانشجوی نخبه دانشگاه صنعتی شریف و زندانیان سیاسی، صادر کرده است. این دو از سال ۱۳۹۹ در بازداشت بهسر میبرند و پیشتر هر یک به ۱۶ سال حبس محکوم شده بودند که ۱۰ سال آن قابل اجراست.
جزئیات احکام جدید
بر اساس رأی تازه، هر دو دانشجو به اتهام «فعالیت تبلیغی علیه نظام» به ۱۵ ماه حبس دیگر محکوم شدهاند. افزون بر این، علی یونسی با اتهام تازه مواجه شده و به ۵ سال حبس در زندان کرمان محکوم شده است.
این حکم برای یونسی شامل مجازات تکمیلی محدودیت ارتباطی نیز هست: محرومیت کامل از استفاده از فضای مجازی و تماس تلفنی با خارج از محل نگهداری، مگر در موارد ضروری و تحت نظارت مستقیم مدیر زندان.
انتقال به «خانه امن» و نگرانیهای حقوق بشری
به گفته منابع مطلع، پس از حمله به زندان اوین و انتقال تعدادی از زندانیان به فشافویه، علی یونسی مدتی است به یک «خانه امن» وابسته به نهادهای امنیتی در شهرستان قم منتقل شده است. این مکان شرایطی مشابه بازداشت انفرادی طولانیمدت دارد؛ بدون دسترسی آزادانه به وکیل، بدون امکان تماس منظم با خانواده و تحت کنترل کامل بر رفتوآمد و مکاتبات.
این جابهجایی بهطور رسمی به خانواده یا وکلای او اعلام نشده است. کارشناسان حقوق بشر این اقدام را نقض اصل منع بازداشتهای مخفیانه و مغایر با تعهدات بینالمللی ایران میدانند و هشدار میدهند که چنین شرایطی خطر شکنجه و فشار روانی را افزایش میدهد.
سابقه علمی و افتخارات
- علی یونسی (متولد ۱۳۷۸) – دانشجوی مهندسی کامپیوتر، دارنده مدال نقره المپیاد نجوم کشوری ۱۳۹۵ و مدال طلای المپیاد جهانی نجوم ۱۳۹۶.
- امیرحسین مرادی – دانشجوی فیزیک، برنده مدال نقره المپیاد نجوم کشوری ۱۳۹۶.
این دو از چهرههای برجسته علمی کشور در حوزه نجوم بودهاند و بازداشت طولانیمدت و محدودیتهای قضایی، مسیر علمی و تحصیلی آنان را متوقف کرده است.
واکنش وکلای مدافع و خانوادهها
مصطفی نیلی، وکیل این دو دانشجو، اعلام کرده است که احکام تازه نهتنها دوران حبس آنان را افزایش داده، بلکه با مجازاتهای تکمیلی همراه شده که ارتباطشان با جهان خارج را به حداقل رسانده است. خانوادهها نیز بارها نسبت به سلامت جسمی و روانی فرزندانشان هشدار دادهاند و قطع دسترسی به کتابها و منابع علمی، محرومیت از تحصیل و بیخبری از وضعیت دقیق محل نگهداری را شکنجه مضاعف توصیف کردهاند.