کودک‌کشی تحت لوای امنیت در ایران

گزارش تحلیلی از قتل فراقضایی ۱۵۳ کودک و نوجوان  شناسایی شده در قیام دی ۱۴۰۴

قیام سراسری دی‌ماه ۱۴۰۴ در ایران، نه تنها به دلیل گستردگی اعتراضات، بلکه به واسطه قساوت بی‌سابقه نیروهای سرکوبگر علیه آسیب‌پذیرترین اقشار جامعه، نقطه‌عطفی تاریک در تاریخ نقض حقوق بشر محسوب می‌شود. این گزارش به بررسی حقوقی و آماری کشتار کودکان و نوجوانان زیر ۱۸ سال می‌پردازد؛ جنایتی که اسناد آن نشان‌دهنده یک «الگوی سیستماتیک» برای حذف فیزیکی معترضان، فارغ از سن و سال آنان است.

بستر سیاسی جنایت: مشروعیت‌بخشی به کشتار

علی خامنه‌ای و سران رژیم با استفاده از ادبیاتی خصمانه، معترضان را «عوامل کودتا»، «تروریست» و «اجیرشده دشمن» نامیدند. این برچسب‌زنی عامدانه، با هدف خارج کردن شهروندان از دایره حمایت قانون و صدور مجوز ضمنی برای «حذف مخالفان» صورت گرفت. وقتی عالی‌ترین مقام سیاسی یک کشور، اعتراضات نوجوانان و دانش‌آموزان را به «جنگ ترکیبی» تعبیر می‌کند، عملاً دست نیروهای میدانی را برای اعمال هرگونه خشونت مرگبار علیه کودکان باز می‌گذارد. در این پارادایم امنیتی، حتی یک کودک ۳ ساله یا یک نوزاد، نه به عنوان یک شهروند بی‌گناه، بلکه به عنوان بخشی از یک پروژه «براندازی» تلقی شده و سلب حق حیات از او «مشروع» جلوه داده می‌شود.

تحلیل میدانی علل مرگ: شلیک به قصد کشت

بر اساس مستندات حقوق بشری و گزارش‌های پزشکی، نحوه جان‌باختن این کودکان نشان‌دهنده استفاده از «نیروی مرگبار غیرضروری» است. الگوهای کشته شدن کودکان در این قیام عبارتند از:

• شلیک مستقیم به نقاط حساس: برخلاف ادعای مقامات، اکثر نوجوانان با اصابت تک‌گلوله به پیشانی، قلب یا گردن جان باخته‌اند که نشان‌دهنده هدف‌گیری توسط تک‌تیراندازهاست.
• ضرب و جرح وحشیانه (باتوم): موارد متعددی از مرگ بر اثر «خونریزی مغزی» ناشی از ضربات مکرر جسم سخت به جمجمه در حین بازداشت یا در صحنه اعتراض گزارش شده است.
• شلیک‌های کور در مناطق مسکونی: جان‌باختن کودکانی نظیر آدرینا قربانی (نوزاد) و بهار حسینی (۳ ساله) نشان‌دهنده استفاده بی‌محابا از گازهای اشک‌آور سمی و شلیک‌های کور در بافت‌های مسکونی است.

آمار و وسعت جنایت

بر اساس پایش‌های «مانیتورینگ حقوق بشر ایران»، از میان حدود ۲۳۰۰ جان‌باخته‌ای که تا این لحظه هویت آن‌ها احراز شده، نام ۱۵۳ کودک و نوجوان به ثبت رسیده است. لازم به ذکر است که به دلیل نبود اطلاعات سنی برای تقریبا نیمی از لیست ۲۳۰۰ نفره، این آمار تنها «حداقلِ» جنایت را نشان می‌دهد و آمار واقعی به مراتب وحشتناک‌تر برآورد می‌شود. این آمار به طرز هولناکی نشان می دهد که یک دهم افراد به قتل رسیده توسط رژیم ایران کودک بوده اند.

نقض کنوانسیون‌های بین‌المللی

این اقدامات مصداق بارز نقض معاهدات زیر است که ایران ملزم به رعایت آن‌هاست:

۱. کنوانسیون حقوق کودک (ماده ۶): نقض حق ذاتی حیات و عدم حفاظت از کودکان در جریان ناآرامی‌ها.

۲. میثاق بین‌المللی حقوق مدنی و سیاسی: سلب خودسرانه حیات و اعدام‌های فراقضایی (Extrajudicial killings).

۳. اساسنامه رم: سازمان‌یافته بودن این کشتار، آن را در زمره «جنایت علیه بشریت» قرار می‌دهد.

و اکنون بایدها

کشتار کودکان در دی‌ماه ۱۴۰۴، فراتر از یک برخورد انتظامی، یک «کمپین حکومتی برای ارعاب جامعه» از طریق هدف قرار دادن فرزندان آن است. جامعه جهانی نباید به محکومیت‌های کلامی بسنده کند. ارجاع پرونده به دیوان کیفری بین‌المللی و شناسایی آمران این «کودک‌کشی حکومتی» به عنوان جنایتکاران جنگی، کمترین اقدام برای عدالت‌خواهی است.

در ادامه، لیست اسامی ۱۵۳ کودک و نوجوان که تا این لحظه هویت آن‌ها به عنوان قربانیان این سرکوب احراز شده است، آورده شده است: