شکنجه و تحت فشار قرار دادن سهیل عربی زندانی سیاسی جهت اعتراف اجباری به خودکشی

مسئولین زندان با تهدید و با گذاشتن شوکر برقی بر سر سهیل عربی زندانی سیاسی در حال اعتصاب غذا است خواسته اند تا مکتوب بنویسد «خودکشی کرده ام و در اعتصاب غذا نبوده ام» تا از این طریق وقتی سهیل بر اثر اعتصاب غذا جان خود را از دست داد دستگاه قضایی اعلام کند که خودکشی کرده است.

سهیل عربی زندانی سیاسی در زندان تهران بزرگ به مدت بیش از دو ماه است که در شرایط سخت در سوییت انفرادی تیپ ۲ زندان تهران بزرگ تحت شکنجه و اذیت و آزار قرار دارد. سهیل عربی در اعتراض به عدم تفکیک جرائم و شرایط بد زندان بیش از یک ماه است که در اعتصاب غذا به سر می برد.

این زندانی سیاسی در این مدت که در میان زندانیان خطرناک است توسط برخی از زندانیان عادی به دستور مسئولین زندان تحت فشار قرار دارد. به نحوی که این زندانیان اکثرا معتاد هستند به سهیل مواد مخدر تعارف می‌کنند اما سهیل از گرفتن آن امتناع کرده و چون برخلاف تمایل آنان برخورد کرده است او را مورد ضرب و شتم قرار داده و از ناحیه چشم راست مصدوم شده است.

در یک اقدام دیگر کتابهای دیکشنری و سایر کتابهای رمان سهیل را که با اجازه مسئولین زندان وارد بند شده است را توقیف کرده و به او گفته اند این کتابها خلاف است و اجازه خواند نداری.

همچنین روز دوشنبه ۷ خرداد که روز ملاقات زندانیان با خانواده هایشان بود، رئیس تیپ ۲ زندان تهران بزرگ بطور غیرقانونی مانع ملاقات سهیل با خانواده اش شده است. در یک اقدام غیر انسانی دست و پای سهیل را بسته و چهار تن از ارازل و اوباش زندان را بالای سر او فرستاده تا به وی سرم بزنند، اما سهیل مانع شده است.

سهیل روز ۸ خرداد طی پیامی توطئه و اعمال فشاری که از سوی دستگاه قضایی در زندان تهران بزرگ متحمل می شود را افشا کرده است. متن کامل این فایل صوتی در پایان خبر آمده است.
در بخشی از آن گفته است «انقلاب اینگونه رخ می دهد! یکی فدای همه می شود تا همه برای هدفی مشخص که همانا انقلاب است یکی شوند. هدف من از اعتصاب ها هرگز رهایی از زندان نبوده است. آنارشیست می جنگد تا حصار،زندان،مرگ و نابرابری را از بین ببرد.»

در قسمت دیگری از این پیام صوتی آمده است «آری قصد من از اعتصاب صرفا نجات خودم از این شکنجه گاه نمی باشد بلکه می خواهم صدایم شنیده شود و به فریاد هزاران جوان سرزمین ام برسید.
آن چه که نوشتم مشتی بود که نمونه خروار است. قطعا وضعیت بسیار وخیمتر از آنی است که تصور کنید.بازمی گویم برای انقلاب هر روز دیرتر می شود همین امروز هم اگر سرزمینمان را آزاد کنیم سالها باید تلاش کنیم تا دستکم به ۴۰ سال پیش بازگردیم پیشرفت پیشکش! »

سهیل عربی زندانی سیاسی در زندان تهران بزرگ، که به دلیل اعتراض به انتقال غیر قانونی آتنا دائمی و گلرخ ایرایی پس از اعلام اعتصاب غذا به طور ناگهانی از زندان اوین به زندان تهران بزرگ منتقل شده است.

متن کامل فایل صوتی سهیل عربی

انقلاب اینگونه رخ می دهد!
یکی فدای همه می شود تا همه برای هدفی مشخص که همانا انقلاب است یکی شوند.
هدف من از اعتصاب ها هرگز رهایی از زندان نبوده است. آنارشیست می جنگد تا حصار،زندان،مرگ و نابرابری را از بین ببرد.اینجا زندان تهران بزرگ جایی که ۱۰ هزار جوان دهه هفتادی را به زنجیر کشیده اند و به وسیله مأموران و مسئولان زندان آنان را معتاد به شیشه، هروئین و متادون می کنند تا درآمدی نجومی از فروش مواد مخدر به زندانیان داشته باشند. مواد مخدری که توسط مسئولین زندان وارد می شود.اکنون ماه رمضان شان است. مردم را وادار می کنند که در این گرمای طاقت فرسای فشافویه روزه بگیرند اما حتا ده درصد از بودجه یی که برای تغذیه زندانی از دولت اخذ می شود هم برای خوراک زندانیان صرف نمی شود و به واقع جیره غذایی زندان قابل خوردن نیست که البته این کیفیت از خوراک زندانی کاملا هدفمند است.خوراک بی کیفیت و غیربهداشتی می دهند تا قابل خوردن نباشند تا مردم مجبور شوند اجناس را چندین برابر قیمت بیرون از زندان در فروشگاههای زندان خریداری نمایند و اینگونه نان به خون زندانی و خانواده اش می آلایند.
اینجا شکنجه گاه زندان تهران بزرگ است که نامش را ندامتگاه گذاشته اند،که به واقع دانشگاهی برای خلافکار تر شدن جوانان می باشد به جز اندکی که می توانند به وکیل بند و نوچه هایش و زندانبانان باج و رشوه بدهند باقی از سایتهای ورزشی و فرهنگی محروم می باشند
مسئولین زندان بر خلاف آئین نامه زندانها، از زندانیانی که در بیرون زندان زورگیر بودند به عنوان پرسنل انتظامات استفاده می کنند و این افراد به سادگی در درون زندان اقدام به زور گیری و پخش مواد مخدر می کنند.
اینجا زندان تهران بزرگه! استفاده از همین حمامی که در هر هفته حدود ۲ ساعت آب نسبتا ولرم دارد برای هشتاد درصد زندانیان یک آرزوست . وضعیت زندانی که در نزدیکی پایتخت می باشد چنین است وای به حال زندان شهرستان.
آری قصد من از اعتصاب صرفا نجات خودم از این شکنجه گاه نمی باشد بلکه می خواهم صدایم شنیده شود و به فریاد هزاران جوان سرزمین ام برسید.
آن چه که نوشتم مشتی بود که نمونه خروار است. قطعا وضعیت بسیار وخیمتر از آنی است که تصور کنید.بازمی گویم برای انقلاب هر روز دیرتر می شود همین امروز هم اگر سرزمینمان را آزاد کنیم سالها باید تلاش کنیم تا دستکم به ۴۰ سال پیش بازگردیم پیشرفت پیشکش!
امیدوارم صدایم شنیده شود. امیدوارم درک کنیدکه چه سختی می کشم برای نوشتن این نامه و پخش کردنش و چه تنبیهی در انتظار من است و امیدوارم راهکاری برای این درد مشترک پیدا کنید!

سهیل عربی –زندان تهران بزرگ- خرداد ۹۷

ما را در کانال تلگرام دنبال کنید:
https://t.me/IranHRMnews