وضعیت زندانهای ایران

زندان اوین در دهه 1340 توسط رژیم محمدرضا شاه در زمینی به وسعت ۴۳هکتار ساخته شد.
زندان اوین در منطقه اوین درکه در منطقه سعادت آباد تهران قرار دارد. این محل خانه سید ضیاءالدین طباطبایی نخست‌وزیر معروف زمان رضا شاه بود.
زندان اوین در زمان شاه به‌دلیل شکنجه‌های سبعانه ای که به اعضای سازمان مجاهدین خلق ایران و چریکهای فدایی خلق ایران در آن داده شد و به‌عنوان شکنجه‌گاهی مخوف و بدنام در اذهان مردم ایران نقش بست. اعدام ناجوانمردانه 9 انقلابی مجاهد و فدایی در 30فروردین 1354، یکی از جنایات هولناک رژیم شاه در تپه‌های زندان اوین است.

نقشه هوایی زندان اوین

زندان اوین در دوران حاکمیت ولایت‌فقیه به محل سبعانه‌ترین اعدامهای سیاسی تاریخ ایران تبدیل شده. بعد از سی خرداد سال 1360 کمتر شبی بود که زندانیان تعداد تیرهای خلاص را تا 400 یا 450 شمارش نکنند.
اعدامها تا سال1361 در پشت بند4 زندانیان انجام می‌گرفت. دسته‌های 300 تا400نفری را در آنجابه جوخه‌های تیر‌باران می‌سپردند. بعد‌از مدتی در این محل آن‌قدر خون جمع شده بود که برای از بین بردن آن و عادی ساختن محل، لاجوردی، رئیس وقت این زندان، دستور داد در آنجادرختکاری و گل‌کاری کنند. یک‌سالن سرپوشیده برای اعدام ساختند که مجهز به صداگیر بود و زندانیان را در آنجااعدام می‌کردند. این سالن در خود زندان قرار دارد. محل دیگری که برای اعدام استفاده می‌کنند استخر زندان است. ویژگی استخر این است که شستشوی آن ساده‌تر می‌باشد.
زندان اوین در رژیم خمینی رسماً عنوان بازداشتگاه موقت را دارد اما زندانیانی در آن به‌سر می‌برند که بعضاً بیش از ده سال در بندها و سلولهای این شکنجه‌گاه مخوف به‌سر می‌برند.
زندان اوین از ساختمانها و بخشهای متعددی تشکیل شده که دور آن با سیم‌خاردار محصور است. در پشت این حصار محوطه مین‌گذاری شده‌یی وجود دارد که درون حصار اصلی است

رژیم ادعا می‌کند زندان اوین تحت سرپرستی سازمان زندانها وابسته به قوه سرکوبگر قضاییه اداره می‌شود. اما چنین نیست. هر قسمت این شکنجه‌گاه مخوف، در دست یک ارگان یا نهاد سرکوبگر رژیم است.

Evin_Prison_Tehran

قتل‌عام زندانیان سیاسی در تابستان ۱۳۶۷

اعدام زندانیان سیاسی در تابستان ۱۳۶۷ که به «قتل‌عام تابستان ۶۷» معروف است واقعه‌ای بود که طی آن بیش از سی هزار تن از زندانیان سیاسی مجاهد و مبارز در زندانهای رژیم جمهوری اسلامی، مخصوصاً زندان اوین و همچنین در زندانهای سراسر ایران در ماه‌های مرداد و شهریور ۱۳۶۷ اعدام شدند. زندانیان سیاسی آن زمان تهران در زندانهای اوین و گوهردشت نگهداری می‌شدند و پس از حکم خمینی، مبنی بر اعدام «مرتدین»، «ملحدین» و «دشمنان قسم خورده نظام جمهوری اسلامی» اعدامها در سطحی وسیعی در زندانهای اوین و گوهردشت و دیگر زندانهای شهرهای دیگر ایران به مرحله اجرا گذاشته شد. اعتراض آیت‌الله حسین‌علی منتظری به اعدام‌های تابستان ۶۷ منجر به عزل و تبعید خانگی وی شد. وی در آن زمان قائم‌مقام خمینی، بود.

زندان اوین: بند آسایشگاه

آسایشگاه اوین، در بخش شمالی اوین در زمان خمینی در سال 1362ساخته شد و بیش‌از400 سلول انفرادی دارد که در چهارطبقه قرار دارند. بخشی از شعبات بازجویی دادستانی نیز در این قسمت قرار دارد. این ساختمان به‌وسیله کار اجباری زندانیان ساخته شد در این بند که برخلاف اسمش هیچ رابطه ای با آسایش ندارد زندانی حق حرف زدن با خودش را هم ندارد سلولها بوسیله دو لامپ قوی طی شب روشن است در هرسلول یک روشویی استیل یک توالت فرنگی استیل وجود دارد که با یک پاراوان از محوطه سلول جدا می‌شود ولی بعد از این‌که تعدادی از زندانیان با پرده پاراوان خودکشی کردند پاسداران پرده‌ها را برداشتند و در هر سلول یک موکت کوچک و سه پتوی سربازی وجود دارد که یکی برای بالش و یکی برای زیر و دیگری روانداز زندانی است، برای صدا کردن زندانبان باید یک کلید را که در داخل سلول است فشاردهید تا چراغی در بیرون روشن شود و هر وقت زندانبان خواست به شما جواب خواهد داد ولی زندانی حق صدا کردن ندارد وگرنه با تنبیه مواجه می‌شود یعنی رفتن به سیاهچال است.
طبقه اول را به زنان اختصاص داده بودند و سه طبقه دیگر به مردان.
سیستم اتاقها هواکش داشت اما بیشتر برای شکنجه زندانیان آن را روشن می‌کردند صدای وحشتناکی دارد، در هر سلول یک لوله آب گرم به عنوان گرمایش سلول عبور می‌کند که البته در زمستان خاموش و در تابستان روشن است. در سلولها به‌صورت دولایه و دارای دو دریچه است. یک دریچه در بالا برای صحبت نگهبان با زندانی و چک داخل سلول و یک دریچه در پایین برای دادن غذا. هر سلول پنجره‌یی نیز دارد با نرده‌هایی جلوی آن. زندانی جز آسمان چیز دیگری نمی‌بیند. درسلولهای طبقه چهارم سقف به‌صورت شیب دار ساخته شده است. شیب از سمت در به طرف پنجره بلند می‌شد تا زندانی نتواند به پنجره دسترسی داشته باشد. در سال 62 که این سلولها ساخته شد تا ابتدای خرداد 63 هشت نفر دچار اختلال روانی شدند و تعدادی خودکشی کردند چون سکوت مطلق حکفرما بود و همین باعث بهم خوردن تعادل زندانیان می‌شد. موارد تجاوز به زندانیان هم وجود داشت.
دست باز پاسداران در تجاوز و قتل در بند آسایشگاه
پاسداران با دادن داروی خواب آور به زنان و حتی مردان زندانی به آنها تجاوز می‌کردند. تعدادی از زنان قربانی این شکنجه، متوجه شدند و خودکشی کردند. تعدادی هم تعادل روانی‌شان بهم ریخت و پاسداران آنها را سر به نیست کردند.
اعمال فشار بر زندانیان سیاسی از طریق نقض قانون «تفکیک جرائم»

زندان اوین: بند آموزشگاه

در سال1360 به‌علت کمبود جا، ساختمان مسکونی که برای ساواک ساخته شده و معروف به آموزشگاه بود، به زندان تبدیل شد. این بخش از 3طبقه و 6قسمت تشکیل شده و هم‌اکنون به اوین جدید معروف است. آموزشگاه اوین، در آخرین نقطه جاده داخلی زندان در کنار ساختمان آسایشگاه قرار دارد. شامل شش‌بند مرتبط به‌هم می‌باشد. آموزشگاه در مجموع نزدیک به 100‌سلول دارد که مساحت هریک در‌ حدود بیست‌ متر مربع می‌باشد. در اطراف این واحد 6بندی، 5 حیاط کوچک قرار دارد که در ‌واقع مکانی برای هواخوری زندانیان می‌باشد. در جنب این واحد، رژیم دو ‌ساختمان دیگر را، که در زمان شاه سالن ورزش کارمندان زندان بوده، تبدیل به‌حسینیه و کارگاه زندان کرده است

زندان اوین بخش وابسته به وزارت اطلاعات:

در بندهای ۲۰۹ و ۲۴۰ زندان اوین که دارای سلولهای انفرادی و چند نفره (موسوم به سوئیت) می‌باشد فقط بازجویان و شکنجه‌گران وزارت اطلاعات حضور دارند.
بخشی از این مجموعه شامل بند ۲الف در دست سازمان اطلاعات و سپاه پاسداران می‌باشد.
تردد زندانیان سیاسی به خارج از سلول‌ها برای بازجویی، شکنجه و حتی ملاقات فقط با داشتن چشم‌بند ممکن است.
متهمین به جرایم امنیتی و سیاسی در سپاه پاسداران و وزارت اطلاعات را به این دو بند می‌آورند. این زندانیان در هیچ یک ازآمارهای رسمی و دفاتر علنی زندانهای رژیم ثبت نیستند. به زبان ساده آنها وجود و هویت ندارند. و دست دژخیمان برای سربه نیست کردنشان کاملاً باز است.
در این دو بند تمام مامورین دارای عضویت دو‌گانه هم در سپاه پاسداران و هم در وزارت بدنام اطلاعات هستند. این شکنجه‌گران تحت عنوان بازجو در بازداشتگاه های209 و 2الف و بازداشتگاه امنیتی در زندان گوهردشت کرج (موسوم به رجائی شهر) و زندانهای معروف به 66سپاه و 59سپاه در حال جنایت هستند.
بازداشتگاه اوین

زندان اوین بند 209:

بند 209 زندان اوین بخش امنیتی و سری در زندان اوین است. این بند از ساختمانهای ساخته شده در دوران قبل از انقلاب است‌. در قسمت پشت، بهداری زندان اوین و جنب آشپزخانه و بند نسوان (زنان) قرار دارد و از بندهای موسوم به «آموزشگاه» قابل رویت است. در قسمت روبه‌روی آن، قسمت «نانوایی» زندان اوین واقع شده است و انتهای آن به محدوده بند «350 امنیتی و کارگری» ختم می‌شود. این مجموعه ساختمانی 2طبقه با آجرهای قرمز فشاری است که کانال‌های پوشیده شده از پشم شیشه و فویل آلومینیومی آن‌را از سایر ساختمانها مجزا می‌سازند. دارای 2درب ورودی در قسمت جلو می‌باشد. درب کوچک که دارای آیفون و سیستم مداربسته تصویری است قسمت ورود متهمین و درب دیگر احتمالاً محل ورود پرسنل اجرایی و عملیاتی در آن مجموعه است.
مخوف‌ترین بخش اوین بند معروف به 209 است که افراد زیر‌ شکنجه در آنجا نگهداری می‌شوند این بند از 10ردیف تشکیل شده که در هر‌ ردیف 8 سلول انفرادی قرار دارد. شامل 80 سلول انفرادی در ده ردیف است. سلولها انفرادی طراحی شده‌اند و در خودشان روشویی و توالت دارند. اما در رژیم ولایت‌فقیه در این سلولها به‌خاطر تراکم زندانی تا بیش از 10نفر نگهداری می‌شوند. در راهرو عمود بر‌این ردیفها اتاقهای بازجویی قرار دارد.
اتاق شکنجه این بند در زیر زمین آن واقع شده و برای انواع شکنجه‌های قرون‌وسطایی مجهز شده است. (از آپولو تا تختهای مشبک برای زدن کابل، و میله‌های سقفی برای آویختن زندانیان از پا یا به‌صورت قپانی شده از پشت.
هیچ شخصی غیر از پرسنل و متهمین، حتی عالی رتبه‌ترین مقامات حق ورود به محدوده بازداشتگاه 209 وزارت اطلاعات را ندارند. اکثر مسئولین امور زندانیان بالای 55سال سن دارند و دارای نسبتهای فامیلی با هم هستند‌. حتی برای خالی نماندن جایشان پسران بیست سال به بالای خود را برای جانشینی در کنار خویش آموزش می‌دهند.

 

زندان اوین بند ۲۴۰

بند ۲۴۰ زندان اوین، دارای چندین طبقه و هر طبقه راهرویی طویل دارد که شامل چندین سلول در طرفین می‌باشد. درب هر سلول دارای دریچه کوچکی است و در پایین درب کوچکی مانند درب صندوق پست تعبیه شده. هر سلول تقریباً هشت متر است و درون هر سلول دستشویی، توالت و دوش آب به‌وسیله یک پرده از اتاق سلول جدا شده. اگر‌ چه این سلول‌ها برای یک زندانی طراحی شده اما به علت‌های مختلف، بیش از ظرفیت نیز استفاده شده که گاهی به ۶ الی ۷ نفر در یک سلول می‌رسید (بعد از انقلاب ضدسلطنتی در سال 1357). هر سلول پنجره‌هایی نیز دارد که با در نظر گرفتن نرده‌هایی که جلوی هر پنجره زده شده است زندانی چاره‌ای جز نگاه به آسمان ندارد.

زندان اوین بند 350

زندان اوین بند ۳۵۰

بند ۳۵۰ (بند امنیتی یا کارگری) از بندهای عمومی اوین و زیر نظر قوه قضاییه‌ است که در گذشته بخش ۳ نامیده می‌شده است. این بند ساختمانی دو طبقه است که در میان آن حیاطی مربع شکل قرار دارد. دو ضلع این مربع به اتاق‌های نگهداری زندانیان اختصاص دارد که تعداد آنها در هر طبقه به هفت اتاق می‌رسد. دستشویی‌ها و حمام‌های این بند در یکی دیگر از اضلاع آن قرار دارد. هر اتاق تقریباً ۶ متر در ۶ متر بوده و تعداد متغیری زندانی را در خود جای می‌دهد. در زمان شاه 30 تا 35نفر. و در زمان خمینی به‌خصوص در دهه 60 تا زمان مرگ خمینی جمعیت هر یک از این اتاقها تا 120نفر هم می‌رسید.
در این بند معمولاً زندانیان حق دارند که هفته‌ای یک بار با اعضای درجه اول فامیل خود ملاقات از پشت شیشه داشته باشند اما این حق شناخته شده و رسمی نیست. همه چیز به نظر بازجو و دژخیم دارد. ملاقات و تماس با اعضا خانواده یک حق نیست یک ابزار شکنجه و فشار در دست بازجو است.
زندانیان با جرایم مالی معمولاً به بندهای هفت وهشت زندان اوین اختصاص دارند. این دو بند، جمعاً دارای ده سالن با ظرفیت اسمی هر یک ۲۰۰ زندانی بوده که گاه پذیرای بیش از ۷۰۰ زندانی نیز می‌باشند.

زندان اوین بندهای مربوط به خودیهای نظام

بند 325 و 500الف «ویژه دادگاه روحانیت» است. در این‌جا بازداشتی‌ها برای خود یک اتاق اختصاصی با تمام امکانات دارند که در زمان رفتن به مرخصی‌های طویل‌المدت با قفل در آنها را می‌بندند. به گفته آخوندهای زندانی در این بندها، برای آوردن و مصرف مواد مخدر آزادند و بهمین دلیل بیش از 70درصد متهمین بند «ویژه روحانیت» تریاکی‌اند.

زندان اوین: بندهای 1، 2، 3 و 4

این بندها بنای مشابهی دارند. هر یک دو طبقه و در هرطبقه 7 اتاق با یک مجموعه توالت و حمام هستند. در طبقه پایین یک اتاق اضافه‌تر است که به آن اتاق مسجد می‌گفتند. و کنار در هواخوری یا حیاط بند قرار دارد. در رژیم خمینی این اتاق محل نگهداری زندانیان در نوبت اعدام یا کسانی که به‌شدت شکنجه شده و قادر به انجام کارهای خود نبودند شده بود. این اتاق با ابعاد 6*6 متر در زمان خمینی و به‌خصوص در سالهای اولیه دهه 1360 گاه تا بیش از 120 زندانی را در خود جای می‌داد.
پشت بند 4 جاده‌ای که به سمت حسینه اوین منتهی می‌شد، تپه معروف محل اعدامهای زندانیان قرار داشت. زندانیان این بند تا زمانی که اعدامها در جوخه‌های تیرباران انجام می‌شد شبانه ساعتها تیر خلاص شمارش می‌کردند و شعارهای زندانیان سرفرازی را که تسلیم دشمن نشده بودند می‌شنیدند.

زندان اوین: دادسرای عمومی

واحد دادسرای عمومی که سه‌طبقه می‌باشد، محل بازجویی و دادگاه و شکنجه‌گاههای رژیم از سال 58 به بعد بود. طبقه اول و دوم این واحد به اتاقهای بازجویی و شکنجه و طبقه سوم به دادگاهها اختصاص داشت

زندان اوین: ساختمان ملاقات

ساختمان ملاقات در ابتدای محوطه داخل زندان و در جلو درب ورودی آن قرار دارد. در این ساختمان یک‌سالن سیصد‌متری با تعدادی کابین چوبی برای ملاقات زندانیان درست شده است که با شیشه دوجداره طرف زندانیان از خانواده‌های آنان جدا می‌شود. ارتباط زندانی با خانواده درجه اول ممکن است. آن هم از طریق تلفنی که هم شنود دارد و هم ضبط می‌شود و مکالمات در صورت لزوم علیه زندانی ضمیمه پرونده می‌شود.

زندان اوین: پارکنیگ

پارکینگ زندان در کنار دفتر مرکزی زندان قرار دارد. این محل که مسقف می‌باشد و سقف آن با شبکه پروفیلی نگهداری می‌شود، برای حلق‌آویز کردن دستجمعی زندانیان در سال‌1367 مورد استفاده قرار گرفت.
بند 209 زندان اوین

1-زندان رجایی شهر کرج:

یکی از تبعیدگاههای حکومت میباشد که در طبقه بندی زندانها محل نگهداری قاتلین و اشرار خطرناک میباشد با این حال در طی چند سال گذشته بسیاری از محکومین سیاسی برای گذراندن دوران حبس خود به این زندان منتقل گشته اند.

زندان رجایی شهر امنیتی ترین زندان ایران است که مجرمان خطرناک در آن نگه‏داری می شوند. ظاهرا از آغاز نیز حکومت شاهنشاهی این زندان را با چنین قصد و نیتی طراحی و ساخته است که البته افتخار استفاده اش را هیچ گاه نیافت! در دهه 60 انبوهی از زندانیان سیاسی و عقیدتی در این زندان نگه‎داری می شدند که گاهی خاطرات تلخ و رقت برانگیزی از آن دوران نقل می کنند. در حال حاضر تنها یک سالن از این زندان، یعنی سالن 12 درِ اندرزگاه چهار به زندانیان عقیدتی و سیاسی اختصاص دارد که برای تنبیه از اوین یا زندان های دیگر به آن جا انتقال یافته و می یابند. شماری دیگر از زندانیان سیاسی و عقیدتی هم هستند که برای تنبیه مضاعف به سالن های دیگر منتقل شده و همراه با زندانیان عادی نگه داری می شوند.

 

 

نقشه زندان رجایی شهر کرج

شرایط زندان رجایی شهر کرج:‌

شرایط زندان رجایی شهر از جهات مختلف بسیار نامطلوب است. تغذیه نامناسب، شرایط غیربهداشتی محیط، فقدان امکانات درمانی، سخت‎گیری بیش از حد نسبت به زندانیان، وفور مواد مخدر، منازعات میان زندانیان که گاه به جراحات شدید و قتل در سالن های زندان منتهی می شود، زورگیری از زندانیان ضعیف و سوء استفاده جنسی از برخی از آن ها از جمله مواردی است که می توان به آن ها اشاره کرد.
وضعیت در بهداری رجایی شهر تاسف بار و بلکه نگران کننده بود. جز کسانی که چاره ای نداشتند و تن به تقدیر تلخ خود سپرده بودند یا در باب رعایت نکات بهداشتی چیزی نمی دانستند، کم تر کسی از زندانیان حاضر بودند روی تخت های بهداری زندان رجایی شهر بخوابند. پزشکانی که به هر دلیل خود را مجبور یا محکوم به کار طبابت در بهداری این زندان می دانستند، انتقام این بدشانسی را از زندانیان می گرفتند.

زندان رجایی شهر کرج

زندان قزلحصار کرج

 

قزلحصار نامی ترکی و به معنی حصار یا محوطهٔ طلا می‌باشد. قزلحصار نام زندان و منطقه‌ای در جنوب غربی کرج است. زندان قزلحصار در کنارهٔ جاده‌ای هم اسم با خود به نام قزلحصار است. این زندان درواقع متشکل از دو ندامتگاه است که بخش جنوبی آن ندامتگاه قزلحصار نامیده می‌شود و بخش شمالی آن ندامتگاه کرج. اما جادهٔ قزلحصار از سمت شمال از پل حصارک کرج شروع شده و با عبور از محلی به نام سهرابیه و جادهٔ چهارباغ و ملک آباد و خود زندان قزلحصار و مهدی آباد از باسکول کیانمهر عبور کرده و به فرودگاه پیام در منطقه جنوبی کیانمهر می رسد و ادامه این جاده به منطقه ماهدشت منتهی می‌شود.

این زندان نیز همچون زندان رجایی شهر در زمره زندانهایی است که محل نگهداری جرایم خطرناک میباشد.

زندان قزلحصار کرج

زندان قزلحصار

بازداشتگاهها:

دستگاه امنیتی برای گریز از جوابگویی ، تعداد زیادی از فعالان سیاسی، شامل خبر نگاران و اربابان جراید، کارگران مبارز، زنان،روحانبون و دگر اندیشان و دانشجویان و.. را در بازداشتگاههای مختلف در گوشه و کنار شهر تهران به اسارت میکشاند تا پیگیری سرنوشت آنان مقدور نباشد.ضمن اینکه در این بازداشتگاهها گاهی افرادی هستند که قریب به 2 سال در آنجا به طور مخفیانه نگهداری شده و کسی از سرنوشت آنان خبر ندارد.

الف) بازداشتگاه مرصاد واقع در زیر پل کالج

ب) بازداشتگاه 59 سپاه واقع در پادگان عشرت آباد

پ)بازداشتگاه 64واقع در 30 متری جی(0 پادگان جی)

ت) بازداشتگاه36 واقع در چهار راه فاطمی ( متعلق به حفاظت اطلاعات سازمان قضایی نیروهای مسلح)

ث) بازداششتگاه 66 متعلق به سپاه( وقع در قصر فیروزه)

ج) بازداشتگاه معروف به کلوپ آمریکایی

چ)بازداشتگاه سئول واقع در خیابان سئول

ح)بازداشتگاه عبدالله انصاری واقع در اتوبان همت شرقی

خ) بازداشتگاه مطهری واقع در زیر زمین گذرنامه ناجا

د) بازداشتگاه فرودگاه واقع در محوطه فرودگاه مهر آباد( بخش نظامی)

ذ)بازداشتگاه امام زمان واقع در پشت پارک طالقانی ،پشت ایستگاه مترو میرداماد

ر)بازداشتگاه اطلاعات( واحد پیگیری وزارت اطلاعات) چهارراه ولی عصر ، خیابان مظفری(صبا)

ز) بازداشتگاه ارتش واع در اکثر پادگانهای ارتشی که بوسیله حفاظت اطلاعات ارتش و سپاه اداره میشود و تمامی آنها خارج از حیطه ی نظارتی سازمان زندانها میباشد.

علت پراکندگی نیز این است که آمار واقعی تعداد زندانیان سیاسی بر کسی روشن نشود.

این تنها گوشه ای از بازداشتگاهها و زندانهایی است که به صورت قانونی و غیر قانونی بسیاری از فعالان سیاسی را نگهداری میکنند.

 

Login

Welcome! Login in to your account

Remember me Lost your password?

Lost Password